1 november 2005

novemberdagen0111

Met een zucht hing ze haar dweil te drogen.  Na drie dagen was ze eindelijk klaar met inpakken en schoonmaken, en het was geen minuut te vroeg.  Ze had nu immers nog maar een klein uurtje om voor de laatste keer naar de studio te rijden, de wagen uit te laden en terug te keren.

Ze had er niet lang over getwijfeld om een ‘pied-a-terre’ in Antwerpen aan te houden.  En nu het zover was, waren ook de laatste twijfels weg. Ze had haar kleine éénkamer-studio heel sober ingericht.  Een opklapbed en een ronde tafel met vier lederen zetelstoelen.  Meer was er niet nodig.  De rest van haar bezittingen had ze weggegeven of verkocht.

Zal deze avond pas om 20u00 thuis zijn. Zal dus later zijn.

Ja lap, dat was niet de sms waar ze op zat te wachten.  Vandaag was een van die weinige dagen in haar leven die minutieus gepland waren.  Het zou immers de laatste dag in haar huidige leven zijn. Ze spoedde zich naar haar autootje en reed voor de allerlaatste keer naar het appartement.  De kopers stonden al op haar te wachten.  Maar ze was niet te laat, merkte ze op toen ze terloops naar haar polshorloge keek.
Het was nu 17u30 en de planning voor die avond was dus opgeschoven.  Honger had ze nog niet, en na het afscheidsfeestje van gisteravond was het niet echt nodig om nog veel mensen te bezoeken.

Ze besloot om nog een filmpje mee te pikken.  ‘Crash’ was immers net uitgekomen en begon om 17u45. Door al het gehol de laatste weken waren bioscoopbezoekjes er bij ingeschoten. Ze genoot ontzettend van de film.  Hoe weinig is er nodig om een ander te beïnvloeden?  Hoe onbeduidend een ontmoeting eerst ook lijkt, soms is ze van grotere betekenis dan je voor mogelijk hield.

Zin om nog ergens een hapje te gaan eten? Heb geen zin in koken.  Wok-a-Way of Lunchbox?

Daar kon ze zich wel in vinden.  Hij was na al die jaren nog niet vergeten wat haar lievelingsrestootjes waren voor een eenvoudige hap.  Leuk en bizar tegelijkertijd.  Want hoe lang was het ondertussen al geleden? Bijna vier jaren waren er al voorbijgegaan sinds ze elkaar nog gehoord hadden.  Ze had immers niet de gewoonte om nog vaak om te gaan met een ex.  Maar Kevin was anders. Daarom ook had ze vorige week juist hém gemaild met de vraag of ze deze nacht met hem mocht doorbrengen. Haar laatste nacht in België wilde ze bewust doorbrengen, niet zomaar voorbij laten gaan.  En hij had ja gezegd.

OK, tot zo in de Lunchbox

Het was al aardig fris geworden voor de tijd van het jaar en ze ritste haar fleece dicht.  Om zeker niet af te koelen en niet te laat te komen, zette ze er flink de pas in.  Ze had er nog niet bij stilgestaan, maar ze begon toch echt wel honger te krijgen.  Ze was gewoon ‘vergeten’ te lunchen deze middag. Nog voor ze binnenstapte, zag ze dat er veel volk was.  Heel bizar voor een dinsdagavond.  Maar gelukkig was er achteraan nog een plekje vrij.  Ze vertrouwde erop dat Kevin haar achteraan wel zou vinden, want dit was het soort plekje waar ze vroeger ook altijd afspraken.  Een andere eigenschap van hem die ze altijd kon waarderen demonstreerde hij niet lang daarna.  Hij was op tijd. Ze zag dat hij haar monsterde toen hij zich uit zijn jas wurmde.  Zijn ogen fonkelden nog even hard als vroeger.  En als de tumultueuze jaren na hun eerste ontmoeting niet in de weg stonden, zou ze zo weer voor hem kunnen vallen.  Hij ging recht tegenover haar aan de brede tafel zitten en nam even haar handen vast.”Dag meisje…”

En ja hoor, daar was dat warme gevoel weer. “Vertel nu eens wat er zo belangrijk was, en waarom je wilde afspreken?” Oh ja, da’s waar, ze had Kevin nog steeds niets verteld over haar plannen. Een heel korte mail van haar na vier jaar totale radiostilte en toch had hij spontaan ja gezegd. Ze begon te vertellen over het project waar ze vier jaar geleden – vlak na hun breuk – mee begonnen was. Dat ze er toen even helemaal genoeg van had en dat ze meegedaan had met de Green Card Lottery. “Dat je gek was van de States wist ik al langer natuurlijk, maar meedoen voor een Green Card… Ik luister.

En ze begon hem het volledige proces uit te leggen. Hoe het gratis een eenvoudig was, hoe veel of liever hoe weinig kans ze had gemaakt.  Het was zowat de eerste actie die ze ondernomen had na haar breuk met hem.  Definitief breken met het verleden.  En willen verhuizen naar een ander continent was toch redelijk ‘definitief’. Op de website van de Amerikaanse regering een formuliertje invullen, een foto opladen en dan … wachten.  Niet dat ze verwachtte dat er iets zou gebeuren, maar toch.  In de daaropvolgende lente was ze voor een maand vertrokken naar Montana en Idaho en had fantastische mensen leren kennen.  Op de boerderij bij Rachel en Scott in Idaho had ze zelfs 14 dagen geholpen met het bewerken van de organische groententuin.   Dat eerste jaar gebeurde er verder niets, maar toen november er weer aankwam deed ze uiteraard terug mee.En ze maakte weer plannen voor een reisavontuur.

De dienster bracht twee bangelijke broodjes en twee ‘gewoon lekkere’ sapjes.  Dat hij nog wist wat ze hier zo graag at, bedacht Lisa, maar ze zei niets en vertelde tussen twee happen door verder.

Ze vertrok dat najaar voor 4 weken naar Arizona en Utah en werd verliefd verliefd op de Apache Trail. Ze logeerde die weken bij Larry, Perry en Garry.  “Zou niet misstaan in de Ypsilonfamilie”, werd er doodserieus gemompeld aan de overkant.  Maar aan zijn houding merkte Lisa dat hij nog steeds geboeid zat te luisteren. Na haar terugkomst was ze er dus nog meer van overtuigd dat ze wilde emigreren.  Heel veel uitdaging bood haar baan niet meer en een vriendje had ze toch niet.  Dus wat hield haar in België? Dat jaar vulde ze voor de derde keer het haar ondertussen bekende formulier in en wachtte weer af. Juni 2004 was het begin van de grote verandering geweest. Een brief van het Kentucky Consular Center.  Ze was bij de 100000 gelukkigen die mochten dingen naar een van de 55000 beschikbare visa.  Op de papieren van het KCC moet je ook een adres in de VS opgeven.  Gelukkig was dat niet echt een probleem geweest.  Ze had het aan Rachel, Rebecca en Garry  gevraagd en een klein beetje tot haar stomme verbazing hadden ze alle drie “Yes you can use our address” geantwoord.  Na het terugsturen van die papieren gebeurde er weer lange tijd niets meer. Begin april van dit jaar keeg ze de uitnodiging voor een interview.  Ze was medisch al goedgekeurd en ze wist dat ze voldeed aan alle eisen, dus het enige dat haar nog kon tegenhouden waren vormvereisten.  En ondanks dat Mevrouw Stuurs en meneer Kortaf op het consulaat werkten, konden ze haar niet betrappen op onregelmatigheden. Bij de gevleugelde woorden ‘Welcome as new U.S. resident’ vloog haar hartje heel hoog op. Binnen de week ontving ze het laatste pakketje met gegevens waaronder een paspoort mét visum.  Dat ze dan ook binnen de vijf maanden haar boeltje moest pakken en naar de VS vertrekken, had ze op dat ogenblik nog niet echt doorgehad.  Het was geen kwestie van even rustig aanzien en bekijken of je die Green Card wel zou gebruiken.Dus zette ze haar appartement te koop, gaf haar ontslag op haar werk en begon haar oude leven in te pakken.

Eindelijk begon ze in zijn ogen vraagtekens te zien. “Hoezo, wanneer vertrek je dan?” “Morgen.  Morgen om 13uur is mijn vlucht.  Al mijn hebben en houden is ingepakt en morgen neem ik mezelf mee.”

“Moet je dan niet op een afscheidsfeestje zijn deze avond?” Daar had ze dus geen zin meer in.  De afgelopen weken waren avonden geweest van afscheid nemen.  Maar hoeveel afscheid moet je nemen in 2005 als je Skype, Twitter, blogs, webcam en telefoon hebt?  De wereld wordt er niet groter op met al die mogelijkheden. Deze avond wilde ze doorbrengen bij de persoon die haar op meer dan één gebied had bijgebracht dat je moest genieten van het leven.  Deze avond wilde ze gewoon even een ‘trip through memory lane’ maken met de persoon die het meest in die herinneringen voorkwam.

“Wow”… Langzaam drong de impact van haar mededeling tot Kevin door.

Tags:

Categorieën: novemberdagen - Kortverhalen

Abonneer

Subscribe to our RSS feed and social profiles to receive updates.

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: