2 november 1994

novemberdagen0211

Wanneer Nick de passagiersterminal van het vliegveld van Idaho Falls verlaat, staat Rachel hem al met een opzichtig bord van de YMCA op te wachten. Het is vreemd; het voelt aan de ene kant als  ‘thuiskomen  ‘ terwijl hij hier, in Amerika, toch al achttien jaar niet meer is geweest en zich niets meer kan herinneren uit die tijd toen hij nog maar twee jaar oud was. Aan de andere kant voelt het als verraad naar zijn nog overgebleven familieleden in Nederland dat hij zonder hen van te voren in te lichten, met de noorderzon is weggegaan.

Hij kon het gewoon niet meer. Het was te veel geweest. De laatste drie maanden met zijn moeder waren zo verschrikkelijk zwaar geweest dat hij helemaal op was en het niet meer op had kunnen brengen om zijn twee ooms en enige tante te verwittigen. Hij had het afgedaan met een brief die hij hen had gestuurd op de dag van zijn vertrek. Ze zouden het toch niet begrijpen en hem proberen over te halen met bijbelse teksten en zogenaamde familiale verplichtingen. Daar zat hij zeker niet op te wachten. Wat dat betreft had het geloof meer invloed op zijn leven gehad dan hem lief was. Zijn ouders waren destijds vanwege datzelfde geloof weer terug naar Nederland vertrokken. Zijn vader wilde er zijn laatste jaren slijten als dominee in de kleine, zwaar gereformeerde gemeenschap op de Veluwe waar hij zelf was opgegroeid, en in de buurt van zijn broers die daar nog steeds samen in het ouderlijk huis woonden en bij dezelfde kerk kerkten. Papa stierf vijf jaar geleden aan een hartaanval met gevolg dat het contact met de fanatiek gelovige ooms werd geïntensiveerd. Moeder was ook al op leeftijd en had het zwaar te verduren met het plotselinge overlijden van haar man. Als enig kind durfde Nick haar het bestaan niet moeilijker te maken dan het al was en deed dus braaf wat moeders en de twee ooms van hem verlangden.

Dat is ook alweer vier weken geleden bedenkt Nick zich als hij op Rachel af loopt.
“Hi, you must be Rachel!  “, zegt hij met een glimlach en een enigszins gespeelde zelfverzekerdheid.
“Hi Nick”, antwoordt ze en ze geven elkaar hartelijk een hand.

Rachel is een mooie vrouw van een jaar of dertig en ziet er relaxed en ‘natural’ uit. Alsof niets haar zou kunnen deren. Echte zelfverzekerdheid die door levenservaring is gevestigd en een open blik naar de wereld. Nick krijgt meteen een fijn gevoel als ze samen naar de auto lopen en al zijn onzekerheid over de juistheid van zijn beslissing vloeit weg.

“Hoe was je reis?”, vraagt ze geïnteresseerd en neemt ondertussen een kleine koffer van hem over.
“Oh, het was ok” zegt Nick. “Ik heb een goede vlucht gehad, geen problemen. Ik zat zelfs naast een zeer gezellige man waar ik een tijd mee heb zitten praten”.
“Ik word altijd ontzettend blij van die onverwachte, warme contacten” reageert Rachel terwijl ze de portieren opent.
“Gooi je spullen maar achterin”, gaat ze verder.   “Het is nog wel een half uurtje rijden…  “.

Nick legt zijn koffers en tas in de achterbak en gaat naast haar zitten.   “Weet je Rachel”, hapert hij nu, “ik vind het best spannend. Straks de eerste ontmoeting in het tehuis. Met de kids. Zouden ze me accepteren? Ik ben niet echt veel ouder! Kan ik het wel? Dat soort dingen, weet je” en hij staart vervolgens naar het voorbijschreidende landschap.
“Oh, wees maar niet bang, Nick. We laten je echt niet verzuipen hoor.”
Ze lachen samen en Nick voelt zich steeds meer op zijn gemak.

Na wat luchtig geklets en gezellig gekakel vraagt Rachel plotseling: “Mis je je moeder erg?” en Nick schrikt een beetje van deze vraag.
“Zij is toch pas overleden?”, vraagt Rachel door.
“Ja. Ja”, antwoordt hij dan. Nog steeds een beetje verbouwereerd.   “Tja, ik mis haar natuurlijk heel erg. Ik heb de laatste maanden van haar ziekte voor haar gezorgd en dat geeft wel een diepe band. Het was heel zwaar, maar ook indrukwekkend om dit nog voor haar te mogen doen en het is natuurlijk gek dat ik nu geen ouders meer heb. Ik ben nu de oudste van het oorspronkelijke gezin”.
Het is even stil en Rachel realiseert zich dat het allemaal nog heel erg vers is.   “Misschien wil je het er helemaal niet over hebben Nick? Sorry hoor. Ik wist niet dat…”
Maar Nick onderbreekt haar en vertelt verder:   “Ze was zo ziek. Het was afschuwelijk om te zien hoe ze aftakelde. We hebben het nog wel voorzichtig over euthanasie gehad, maar dat was natuurlijk niet bespreekbaar. Dat zou de Heer nooit goedkeuren”.
“Was ze zo gelovig dan?”, vraagt Rachel.   “Gelovig? Gelovig?”, zegt Nick opgewonden, “Dat is nog zacht uitgedrukt! Mijn vader was dominee en mijn moeder was mijn vader”. Ze schieten allebei in de lach van deze uitdrukking, maar Rachel begrijpt ondertussen precies wat Nick ermee wilde zeggen.  Als ze bijna bij het YMCA-tehuis arriveren is het stil in de auto en zit Nick te genieten van de overweldigende natuur.

“Waarom zijn mijn ouders ooit terug naar Holland gegaan?”, denkt ie en staart voor zich uit.
“Een geluk bij een ongeluk dat ik nu twee nationaliteiten en twee paspoorten heb waardoor ik zonder problemen hier kan gaan wonen en werken…. Ben ik mijn vader toch nog ergens dankbaar voor”, denkt hij sarcastisch.

Door een tip van een kennis in Nederland wist hij dat ze een zelfstandig werkende kok zochten die ook op therapeutisch vlak meehielp en dat had hem meteen aangesproken. Ook al had hij zijn opleiding tot kok nog niet afgerond, hij had daags na het overlijden van zijn moeder een brief geschreven en mocht direct komen. Hier zal hij zijn ‘nieuwe’ leven opbouwen en hier zal hij moeten aarden. Nick voelt opwinding en angst tegelijk.

“Wow, wat een gaaf huis!”, roept hij uit en Rachel begint te lachen.
“Wacht maar tot je binnenkomt” antwoord ze, en met een serieuze frons op haar gezicht lijkt dat weinig goeds te voorspellen. Eenmaal binnen begrijpt hij haar lichte waarschuwing. Overal graffiti op de muren en overal troep.

Hij knikt vriendelijk naar de eerste bewoner die hij tegenkomt. In deze bende en met deze mensen zal hij de komende tijd moeten wonen en werken. Hij zal hier als  ‘groentje’ de keuken gaan bestieren en dag in, dag uit deze ontspoorde knapen van nog net niet zijn leeftijd, van voedsel voorzien en betrekken bij de taken in de keuken.
“Mijn lieve God”, denkt hij in de goede familietraditie.   “Waar ben ik aan begonnen?”.

En juist op dat moment gaat de deur van de woonkamer open en staat daar een vriendelijk ogende man.   “Hi Nick, how are you. I’m Chuck, the manager of this….mess” en met een bulderende lach ontzenuwd hij de situatie. Nick lacht hartelijk mee en observeert de man aandachtig. Hij is groot en dan niet alleen in de hoogte. Hij is bijna twee meter lang en dik.
“Kom op Nick, dan laat ik je jouw domein zien” en hij slaat zijn arm om Nick terwijl ze richting keuken lopen. Die grote arm om zijn schouders geeft Nick een vertrouwd gevoel van  ‘dat het allemaal wel goed komt’ en hij realiseert zich tegelijkertijd dat zijn vader dat nooit had gedaan. Zo’n warme, veilige arm rond zijn schouder.

Rachel is inmiddels afgehaakt en door het raam ziet hij haar sjouwen met zijn koffers. Hij is oprecht onder de indruk van deze vrouw.

Als ze de keuken binnenkomen wordt Nick overweldigd door de grote, glimmende ruimte met de modernste apparatuur.
“En? Wat vind je ervan?”, vraagt Chuck verwachtingsvol.
“Ik… Ik ben compleet….” en na een halve seconde niets gezegd te hebben zegt Chuck meteen opgewonden:
“Ja? Nounenenounou?  ” en begint weer keihard te lachen.
“Het is gewoon prachtig” en hij loopt nu langzaam naar het werkblad en raakt de materialen zijn vingertoppen zachtjes aan alsof hij zeker wil weten dat het allemaal echt is.  “Hier kan ik wel mee uit de voeten”, zegt hij nu ondeugend tegen Chuck en deze laat hem gelijk de voorraadkamer zien welke grenst aan de geweldige keuken.

Terwijl Chuck hier een koekje en daar een stukje worst naar binnen werkt, vertelt hij Nick dat de keuken net twee maanden geleden compleet is vernieuwd en dat het voorheen een ravage was waar niet in  te werken viel. Door een schenking van een rijke sympathisant konden ze deze verbouwing betalen en werd er een kok, Nick dus, aangetrokken.

Tags:

Categorieën: novemberdagen - Kortverhalen

Abonneer

Subscribe to our RSS feed and social profiles to receive updates.

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: