5 november 1996

novemberdagen0511

Met een oorverdovend lawaai klettert de gietijzeren pan van het fornuis op de betegelde vloer. Mijn hemel wat een herrie! “Wat doe je nou?”, schreeuwt Nick naar Jeffrey, een van de jonge bewoners van het huis. “Ik vraag je wat. Wat doe je?”. “Dat zie je toch?”, antwoordt de jongen. “Je bent toch niet blind?” en Nick wordt nu ziedend, maar doet niets.

Met een verbeten mond en vuur in de ogen raapt hij de pan op en zet deze met ferme tred weer op het fornuis. Hij rukt een paar meter keukenpapier van de rol en begint de sperziebonen van de grond af te rapen en mietert ze met power in de vuilnisbak. Jeffrey staat nog in de deuropening met een vertwijfelde blik in zijn ogen. De tweestrijd woedt hevig in zijn hoofd en ondertussen verzet hij geen stap. “Gaan helpen of weglopen?”, denkt hij repetitief.

Chuck is ondertussen op het geluid afgekomen en loopt rustig maar gestaag naar de keuken. “Hey, hey, wat is hier allemaal aan de hand?”, vraagt hij en kijkt afwisselend de twee kemphanen aan. Nick zegt niets en gaat verder met het resoluut verwijderen van de bonen en de troep. Jeffrey wordt onrustig als Chuck hem aankijkt. “Ja godverdomme”, roept hij en rent tegelijkertijd weg, de keuken uit, naar boven.

“Kom eens even”, zegt Chuck tegen Nick. “We gaan even naar buiten. Frisse lucht!” en ze lopen vervolgens door de openslaande deuren naar het grote terras wat grenst aan de oever van Snake River. “Ik kan het niet, Chuck”, zegt Nick gedesillusioneerd terwijl hij op een stoel is gaan zitten met zijn ellebogen op zijn knieën en zijn hoofd tussen zijn handen. “Hoezo, ik kan het niet?”, vraagt Chuck weer alsof hij Nick wil uitdagen. “Ik woon en werk hier nou twee jaar en het gaat over het algemeen best wel goed, maar met sommige gastjes red ik het gewoon niet. Ze denderen over me heen. Ze hebben letterlijk schijt aan me en kleineren me. Ik heb het niet in me, dat sociale, het kunnen werken met die jongens. Wat dat betreft ben ik gewoon een loser, Chuck!” en hij wrijft met zijn handen over zijn gezicht alsof hij de tranen voor wil zijn. “Kom, kom”, zegt Chuck nu. “Overdrijf je niet een beetje? Weet je wel hoe uitzonderlijk het is dat iemand van jouw leeftijd het al twee jaar volhoudt in dit godvergeten hol? Ik ben juist trots op je, man. Je hebt van de keuken het hart van het huis gemaakt. We zitten ’s avonds allemaal met smart te wachten op het lekkers dat je ons steeds weer serveert. Met de meeste jongens gaat het hartstikke goed en heb je geleerd hoe fijn kokkerellen en werken in de keuken is!”. Nick kijkt Chuck even aan en kijkt, nog lang niet overtuigd, weer voor zich uit. “Je hebt wel gelijk, maar toch. Ik weet niet of dit wel helemaal mijn ding is, Chuck” en op het moment dat Chuck wil reageren komt Jeffrey aangelopen en gaat vlak voor Nick staan.

Nick heft zijn hoofd omhoog en kijkt het schoffie aan. “Sorry Nick”, zegt Jeffrey dan. “Ik, ik…” en Nick onderbreekt hem: “Jaja. Ik weet het jongen. Het was niet je bedoeling en zo. Het is wel goed. Als jij de rest van de troep opruimt en de mop over de vloer haalt, gaan we zo gewoon verder, ok?” en Jeffrey schudt opgelucht zijn hoofd op en neer en gaat direct naar binnen. “Gaat het weer?”, vraagt Chuck en hij slaat zijn arm om Nick heen. “Ja. Dank je. Het gaat wel weer. Waarom voeden ouders hun kinderen dan niet gewoon op als leuke, gezellige mensen?”, vraagt hij nog aan Chuck met een grote glimlach op zijn gezicht, zonder een antwoord te verwachten. Chuck begint te schateren van het lachen en vraagt aan Nick: “Waarom is er nog steeds oorlog in de wereld?” en ze lopen beiden lachend en gearmd weer naar binnen. Chuck zegt kort en kordaat tegen Jeffrey, die ondertussen met een dweil in zijn handen staat, dat hij straks nog even met hem wil spreken en gaat vervolgens zijn weg.

Ze eten die avond tien minuten later dan gewoonlijk en de ruzies zijn gesust. Er heerst een ontspannen sfeer en iedereen heeft zin om lekker te eten. Nick zit naast Rachel en ze maken grapjes over de haardracht van Chuck. Althans, als je nog van ‘haardracht’ kunt spreken. Chuck is bijna kaal en heeft alleen aan weerszijden nog wilde lokken die hem af en toe een guitig uiterlijk bezorgen. Als een aandoenlijke clown zonder schmink. Het is een geweldige man. Nick heeft veel respect en ontzag voor hem. Chuck is ongeveer het tegenovergestelde van zijn vader. Vrijdenkend, warm, open en grappig. Zijn uiterlijk vindt hij totaal niet interessant en hij begrijpt dan ook niets van de hilariteit over de vrolijke lokken die dansen om zijn gezicht. Hij houdt van discussie met de bedoeling wijzer te worden van de ander, maar is zelf juist zeer belezen en intelligent. Je ziet hem zelden kwaad en hij lijkt over het algemeen heel beheerst. Het enige wat ze misschien wel gemeen hebben, is het natuurlijke, autoritaire overwicht. Dat had zijn vader ook. Met weinig woorden een sfeer kunnen domineren en de situatie naar zijn hand kunnen zetten. Geen haar op je hoofd (in dit geval zeker niet) die op het idee kwam om hier tegenin te gaan. Bij Chuck voelt dit echter niet als beklemmend zoals het bij zijn vader wel steeds was geweest. Bij Chuck voelt het als een soort geborgenheid en zekerheid waardoor je je volledig veilig waant. Het is niet voor niets dat al die jongens ook gek op hem zijn. Er is er geen een, maar dan ook echt géén een die het in zijn hoofd haalt om Chuck uit te dagen.

Rachel en Nick zitten eigenlijk sinds tijden weer eens naast elkaar en Nick vraagt haar naar de plannen met Scott, haar man. (Nick had al lang geleden geaccepteerd dat er toch een man was in het leven van Rachel en zag in haar nog steeds een soort heilige maagd Maria, maar in dit geval niet met Jozef maar met Scott). “Oh Nick, het is niet makkelijk”, zegt ze. “Je moest eens weten hoeveel regels je moet overwinnen en vergunningen je moet krijgen voordat zoiets lukt. We zijn nu bijna zover dat we kunnen starten met het ontginnen van het terrein en het zaaien van de planten en gewassen”. “Tjonge, is het zo’n toestand joh?”, vraagt Nick weer. “Ja, helaas wel. We hadden zelf gedacht dat het veel sneller zou gaan, maar het is niet anders. Je zou denken dat de overheid en de staat het initiatief voor een microboerderij, die geheel biologisch is, zou steunen en niet zo moeilijk zou doen, maar het tegendeel is waar”. “Hoe zou dat toch komen?”, vraagt Nick. “Wat maakt het toch zo ingewikkeld om positieve zaken op de wereld in gang te zetten? Ik bedoel: het is toch alleen maar gunstig voor het milieu, de omgeving?”. “Ja, dat zou je wel zeggen, maar het probleem is waarschijnlijk dat de overige boeren die op de bekende, ‘reguliere’ wijze hun bedrijf runnen, bang zijn dat er een precedent wordt geschapen waar zij in de toekomst ook aan moeten voldoen. Je weet het hé… Bij de meeste mensen draait het uiteindelijk toch gewoon om de centen”. Terwijl Nick nog nadenkt over hetgeen Rachel net aan hem vertelt, staat Jeffrey naast zijn stoel met de mededeling dat hij het ijs vast uit de vriezer zal halen.

Als het tijd is voor het dessert en Nick samen met Jeffrey de schaaltjes vanille-ijs met verse frambozen op tafel zet, staat Chuck op terwijl hij met zijn mes iets te hardhandig op zijn glaasje slaat. “Oops”, lacht hij. “Daar ging mijn glas bijna, hahaha” en gegrinnik gonst door de eetzaal. “Ik wil dus iets vertellen, guys en lady” en hij knipoogt naar Rachel. “We krijgen bezoek”. Vlak naast hem beginnen twee jongens te fluisteren. “Jullie willen het verder vertellen, guys?”, reageert Chuck ad rem en wacht op een reactie. Dan heerst er een ijzige stilte (met dit toetje niet geheel onverwacht). “Nee. Sorry. It’s ok. Ga maar door” zegt de meest moedige van de twee fluisteraars en Chuck bedankt hem met een knikje. “Zoals ik al zei, we krijgen bezoek. De sympathisant die destijds de verbouwing van de keuken heeft gefinancierd, komt over twee dagen langs met zijn gezin en ze blijven zelfs een nachtje slapen”. Hij is nu heel even stil voordat hij zijn verhaal vervolgt: “Glenn McCain, zijn vrouw Kris en dochter Barbara zullen hier komen kijken hoe alles reilt en zeilt. Natuurlijk verwachten ze van jou een heerlijke maaltijd, Nick!” en verwachtingsvol kijkt Chuck in de richting van zijn Chef. “Uiteraard”, antwoordt Nick. “Ik zal zorgen dat ze hier nooit meer weg willen” en er wordt weer volop gelachen.

“En van jullie verwacht ik natuurlijk voorbeeldig gedrag he guys?”, want zo noemt hij de jongens altijd…Zijn ‘guys’. “Jaja” klinkt het alom alsof de jongens het ondertussen wel weten.

“Chuck?”, vraagt Dylan, de jongste van het stel die pas sinds een maand bij hen in het huis woont. “Waarom heeft deze man, this Glenn person, ons eigenlijk gesteund en de nieuwe keuken betaald?” en Chuck gaat weer staan. “Goede vraag, Dylan, en logisch dat je dat niet weet aangezien je nog maar zo kort bij ons bent. Glenn McCain heeft als kind zelf een tijdje in een YMCA opvanghuis gewoond en heeft daar, naar eigen zeggen, alles aan te danken. Als hij daar destijds niet terecht was gekomen, had hij het absoluut niet gered in de maatschappij. Dat zijn z’n eigen woorden hoor!”. Chuck gaat weer zitten en Dylan staat nu ook even op en bij wijze van grap van tikt hij nu ook zachtjes met zijn mes op zijn ijsbakje wat inmiddels allang uitgelikt en leeg is en zegt: “Waarom wilde hij dan specifiek de verbouwing van de keuken financieren?” en gaat gauw weer zitten. Chuck staat nu heel langzaam op en kijkt heel serieus om zich heen voordat hij in de richting van de ondeugende Dylan kijkt. “Tja weet je wat het is Dylan?” en hij kijkt wederom onder zijn wenkbrauwen naar de groep en naar de geschrokken jongen terwijl hij zeker dertig seconden stil is. “Weet je wat het is?”, herhaalt hij nogmaals zijn woorden en terwijl hij zijn mond opendoet om het antwoord op zijn eigen vraag te geven, herkennen Nick en Rachel al het krulletje van de start van de beroemde schaterlach van Chuck om zijn lippen. “Hij houdt gewoon van lekker eten!” en ze schateren het met z’n allen uit tot de laatste lach wegsterft en iedereen overgaat tot de orde van de dag.

Tags:

Categorieën: novemberdagen - Kortverhalen

Abonneer

Subscribe to our RSS feed and social profiles to receive updates.

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: