6 november 1993

novemberdagen0611

Erin opent de brievenbus in de grote, rommelige hal van het enorme flatgebouw. Ze woont hier nog maar kort, in de Amsterdamse Bijlmer, samen met twee andere meisjes. Het zou in principe ook kort hoeven zijn, want als ze aangenomen wordt op de hotelschool dan moet ze naar Den Haag verhuizen. Voor haarzelf maakt het niet uit waar ze woont, ze is niet bepaald honkvast. Maar haar ouders hebben er wel moeite mee. Het kleine, Limburgse dorp is de omgeving waar ze zijn geboren en wellicht ook zullen sterven.

Papa werkt op een notariskantoor in een ander dorp en heeft zijn veertigjarig jubileum pas gevierd. Voor Limburgse begrippen was hij al heel oud toen hij Erin’s moeder ontmoette en met haar trouwde. Dat gebeurde uiteindelijk wel snel, hij wilde haar niet laten voorbijgaan. Ze was zoveel jonger en zoals Erin vaak in het dorp had moeten horen: “een schoonheid. En ook nog eens slim.” Haar moeder werd verpleegkundige in een psychiatrische instelling in Maastricht. Later studeerde ze voor arts en na lang en hard werken had ze het tot Chef de Clinique geschopt. Erin glimlacht vertederd als ze aan haar ouders denkt. Als enig kind heeft ze het goed gehad. Ondanks dat mama de baan van haar leven heeft en papa slechts in de schaduw van zijn briljante vrouw werkt, zijn haar ouders toch nog steeds gelukkig met elkaar en hun enige verdriet is dat Erin zo totaal iets anders wil gaan leren en daarvoor helemaal in de grote, gevaarlijke Randstad moet wonen.

Tussen de gebruikelijke reclameblaadjes zitten twee enveloppen. Een daarvan maakt dat Erin haar wenkbrauwen fronst. De ander is de brief waar ze al een week op wacht; van de hotelschool. Ze gaat met haar post naar buiten en laat zich op de hoge betonnen rand van het kleurloze, winterkale strookje gras zakken. Met een snel gebaar ritst ze eerst de onbekende envelop open, zichzelf nog even een moment tergend met de nieuwsgierigheid naar de andere brief.

Geachte mevrouw,

Wij zijn zeer verheugd u te kunnen berichten dat u de derde prijs heeft gewonnen door de juiste oplossing van de kruiswoordpuzzel uit “Spoor” te vinden.
Deze prijs bestaat uit twee kaartjes voor de opera “La Traviata” van Verdi in de Stadsschouwburg van Amsterdam. Uiteraard zijn de kaarten gesitueerd op de eerste rang. Voorafgaand aan deze voorstelling wordt u voor een diner voor twee uitgenodigd in het theaterrestaurant van de schouwburg en na afloop wordt u in staat gesteld om enige woorden te wisselen met de solisten van deze avond.
Nadere informatie, toegangsbewijzen en bijbehorende vouchers volgen spoedig in een aparte zending.
Wij wensen u veel genoegen met uw prijs.

Met vriendelijke groeten,
Jan Jorissen, eindredacteur “Spoor”.

Erin is helemaal verbaasd. Ze kan zich wel herinneren dat ze de puzzel heeft gemaakt in de trein tijdens een van de lange ritten van Heerlen naar Amsterdam. Maar ze heeft de oplossing zeker niet op de post gedaan, slordig als ze altijd is met dat soort dingen. Misschien een van de meisjes uit de flat? Toch is het wel erg bijzonder. Zo dol als ze op opera is, zo goed komt deze onverwachte traktatie uit. Want kaarten voor La Traviata zijn nauwelijks te betalen en ze wil niet bij haar ouders aankloppen voor haar uitgaansuitgaven, wetend dat haar vader het vermoedelijk zou weigeren. Als klerk is hij altijd zuinig en de extraatjes komen voornamelijk van mama. Meestal ook nog als ondeugend geheimpje tussen hen, zodat papa daar geen morele problemen mee hoeft te hebben.

Ze is bijna aan het wegdromen als ze de tweede, belangrijke envelop op haar schoot voelt branden. Ze huivert; het is koud en haar betonnen zitplaats is nog kouder. Maar ondanks dat maakt ze de brief van de hotelschool toch heel zorgvuldig open.

Wat ze dan leest, wil ze eigenlijk niet lezen.

Beste Erin,

Tot onze spijt moeten we je mededelen dat we je niet kunnen toelaten tot het eerste jaar van onze opleiding. Motiverende reden hiervoor is voornamelijk het gebrek aan ervaring ten opzichte van je leeftijd. De meeste van onze intredende leerlingen hebben al in de horeca gewerkt of minimaal een voorbereidende cursus gevolgd en uit jouw CV blijkt niets wat in de lijn van onze opleiding ligt. Ondanks dat we je een enthousiaste kandidaat vonden tijdens het gesprek, is het helaas niet mogelijk om je uitsluitend op grond daarvan toe te laten.

We wensen je veel geluk….…

De rest leest Erin al niet meer. In een plotseling opwellende waas van tranen verfrommelt ze de brief om hem vervolgens weer driftig glad te strijken. “Te weinig ervaring.” Moet je dan al een restaurant hebben om jarenlang te leren hoe je een restaurant moet runnen? De teleurstelling is zo groot dat ze opstaat en terug naar binnen gaat. Niet met de metro naar de binnenstad om in de vroege kille novemberschemering door de verlichte straten te lopen en allerlei lekkere hapjes in huis te halen voor als de andere meisjes thuis komen. Nee, ze is te geschokt. Ze moeten het maar doen met soep en broodjes, vanavond.

“Mam? Heb je even? Ik ben afgewezen..” Erin valt meteen met de deur in huis als ze haar moeders stem aan de telefoon hoort. Met opgetrokken knieën zit ze kouwelijk op de bank. De grijze middag gaat over in een nog grijzere avond en vanaf de zesde verdieping kan Erin de grote grauwte zien tussen de betonnen massa die de overige flats van de Bijlmermeer voorstelt. Ze hoort hoe haar moeder even de adem inhoudt. “Ach meisje toch. Je hebt er zo erg je best voor gedaan en je wilde dit al zo lang.”

Niets van verwijten:.. “ Had je maar..” of: “Ik wist het toch…” Het is fijn om haar stem te horen. Natuurlijk vraagt ze of Erin niet liever een paar dagen naar huis wil komen. Het lieflijke dorpje is een wereld van verschil met de kale, trieste Bijlmer en even twijfelt Erin. De warmte van haar ouderlijk huis, papa met zijn sloffen aan bij de open haard, mama die vast wel weer een heerlijke stoofschotel op het vuur heeft en voor de gelegenheid een fles wijn open maakt. Als Erin thuis komt, neemt ze steevast een paar uur eerder vrij. Maar Erin gaat niet naar huis. “Ik moet dit met mezelf oplossen, mam. Een goed alternatief bedenken zonder dat het een vlucht is naar iets heel anders.” “Neem daarvoor de tijd, meisje. Je hoeft nu niet halsoverkop een andere studie op te pakken. Denk erover na, oriënteer je rustig en als je het over een tijdje nog niet weet is er ook geen man overboord.” Ze praten nog even door over een eventuele andere studie als Erin’s moeder plotseling het gesprek een andere wending geeft. “Kun je herinneren dat een jaar of vijf geleden een Amerikaans meisje bij ons is opgenomen? Ze had anorexia nervosa en was van huis weggelopen?” Erin moet goed nadenken maar ziet dan het broodmagere, boze, huilende meisje weer voor zich. Ze had er zelfs iets over geschreven in haar dagboek. Haar dagboek, dat nog steeds met een zekere regelmaat bezocht wordt. “Ja, ik weet het weer. Je hebt haar toen bij professor Ludovic ondergebracht.” “Precies. Dat meisje. Ze schreef me een brief dat ze me na al die tijd wilde bedanken voor de therapie. Dat haar toenmalige vriendje zelfmoord heeft gepleegd. En dat ze dacht dat het aan haar lag. Dat wierp haar een stuk terug. Maar ze is eindelijk in staat om haar streefgewicht onder controle te houden. Ze heeft zichzelf gevonden en heeft besloten om definitief in Nederland te blijven. Kijk Erin, zij heeft er vijf jaar over gedaan om zichzelf te worden. Jouw jarenlange droom is nu misschien wel aan diggelen maar je overtuiging, de achtergrond van die droom, niet. Je wilde door middel van een bepaalde werkkring de lelijkheid van het bestaan ontlopen. Dat hoeft niet alleen in een hotel of in een restaurant. Er zijn meer plaatsen waar mensen de sleur kunnen doorbreken.“ Even blijft het stil in Amsterdam. Dan bedankt Erin haar moeder voor de spiegel die ze haar dochter onwillekeurig heeft voorgehouden.

Enkele weken later komt Erin met gloeiende wangen uit de theaterzaal. Samen met haar huisgenootje Mariska, die inderdaad de brief had gepost, is ze naar “La Traviata” gegaan nadat ze gefêteerd waren op een heerlijk etentje in het restaurant.

Ze heeft vanaf het moment dat de dirigent zijn stokje hief, tot de laatste noot van de opera genoten. Ze is vooral gebiologeerd door de harmonische manier waarop de personages de muziek volgden en hun levens op het toneel geloofwaardig leken te leiden.

Ze worden opgevangen door iemand van het operagezelschap die hen meevoert door lange gangen waar het naar make-up ruikt en waar jonge vrouwen met rijdende kledingrekken de kostuums uit de verschillende kleedkamers halen. Er heerst een sfeer die Erin later alleen maar als “tintelend” zou omschrijven. Een fascinerende wereld ontrolt zich voor haar ogen als ze een blik werpt op het toneel, waar het decor wordt afgebroken en waar het in niets meer lijkt op de rijke interieurs van het mondaine Parijs uit de opera. Het is een bijzondere aanblik, ze voelt het bloed opnieuw naar haar wangen stijgen.

Ze worden naar de artiestenfoyer gebracht waar ze een glas wijn krijgen en waar even later de sopraan bij hen komt zitten. Het is een tengere vrouw die Violetta had gezongen en Erin voelt een diepe bewondering voor haar. Ook de tenor voegt zich bij hen en er ontspint zich een interessant gesprek. Erin vraagt hen hoe het komt dat het verhaal zo actueel lijkt, dat ondanks de muziek en de tijd waarin dat gecomponeerd was, alles toch echt leek. De sopraan geeft eenvoudig aan: “De regie. Een productie staat of valt met de regie. De regisseur is degene die ons leven geeft naast de rol die ons door de componist al was toebedeeld.”

Op haar antwoordapparaat hoort Erin’s moeder de volgende boodschap:

“Mam, ik ben net als dat patiëntje van je. Ook ik heb mezelf na vijf jaar gevonden. Ik weet wat ik wil. Ik word operaregisseur, al doe ik er mijn hele leven over om dat te bereiken. Dikke knuffels, ook voor papa.”.

Tags:

Categorieën: novemberdagen - Kortverhalen

Abonneer

Subscribe to our RSS feed and social profiles to receive updates.

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: