8 november 1998

novemberdagen0811

Nick bevindt zich al vroeg in de ochtend op de markt van Idaho Falls. Hij is vanmorgen extra vroeg opgestaan om als eerste te kunnen kiezen uit de verse producten die er zijn. Hoewel, vers? Het meeste is geïmporteerd uit Europa, Nieuw-Zeeland of komt uit de zuidelijke staten. Het is in deze tijd van het jaar natuurlijk lastig om met verse streekproducten te werken als je een bepaald menu in gedachten hebt.

Nick wil echter zijn uiterste best doen om een zo gebalanceerd mogelijke maaltijd te creëren voor de speciale gasten van vandaag. Hij vindt het toch wel spannend: De man die ‘zijn’ keuken had betaald kwam voor het eerst uit die keuken eten. Daarnaast was Nick, ondanks het feit dat hij Glenn nog nooit ontmoet had, zeer onder de indruk van zijn levensverhaal. “Dat iemand, die in de steek was gelaten en verloederd, zich zo goed door zijn jeugd heeft geknokt en zo succesvol is geworden”, gaat er regelmatig door hem heen terwijl hij zijn boodschappen doet. Hij komt hier eigenlijk veel te weinig, op de markt. Het is toch nog wel anderhalf uur rijden en niet altijd nodig, omdat er een enorme Tops-supermarkt in de buurt van het opvanghuis is.

Als hij bij zijn favoriete groentekraam aankomt, ziet hij direct de prachtige courgettes en besluit hier de mooiste uit te kiezen. Hier zal hij bij wijze van voorgerecht een heerlijke soep van maken. Voor bij het hoofdgerecht neemt hij witlof, gekweekt in Noord-Frankrijk. Het is een groente die in de states niet veel wordt gegeten en nog maar nauwelijks bekend is. Hij is er hoe dan ook van overtuigd dat hij zijn gasten zal verrassen wanneer hij vanavond de gekaramelliseerde witlof serveert. Hij koopt nagenoeg alle witlof die er is, neemt er nog een paar kilo heerlijke, kleine, zoete aardappels bij en gaat op weg naar de slager. Bij de slager aangekomen bestelt hij de best uitziende kalfsrollade’s die er zijn. Het vlees is mooi roze van kleur en ziet er pas geslacht uit. Aangezien hij voor tien jongens, drie medewerkers en de drie gasten zal gaan koken heeft hij aan drie exemplaren maar net genoeg. Op de weg terug naar het opvanghuis komt hij langs een farm waar ze kaas en noten verkopen. Hij koopt hier een zak amandelen uit Californië, de beste die er zijn.

Als hij terugkomt bij het opvanghuis is iedereen al druk doende met het huis aan kant maken en de oprit versieren met slingers. Het moet ook echt een feestje worden! Glenn en zijn vrouw en dochter zullen rond een uur of twee p.m. arriveren en dan door Chuck en de ‘guys’ een rondleiding krijgen door het huis. Als laatste zullen ze dan de keuken aandoen. Dat is tenslotte de parel van het huis. Chuck vindt het belangrijk dat het er allemaal piekfijn uitziet. Hij voelt toch een bepaalde verantwoordelijkheid naar deze belangrijke geldschieter die Glenn uiteindelijk is. Zonder zijn giften, zou het huis niet kunnen bestaan en zou Chuck zijn werk niet voort kunnen zetten. Voor Chuck zou dat zo iets als het einde van de wereld betekenen.

Klokslag twee uur in de namiddag draait er een grote Cadillac de oprijlaan op en parkeert bijna voor de deur. Chuck staat al buiten te wachten en doet met een grote grijns het portier van Kris open. “Hi, Kris, how are you?!”, vraagt hij enthousiast en geeft haar gestaag een warme hug zoals alleen Chuck die geven kan. Zo’n hug waarbij je bijna in hem verdwijnt. “I’m fine, thank you. We’re so glad to be here. Finally after all this time!”. Het ijs is meteen gebroken. Als Chuck ook Barbara, die achterin zit, helpt uitstappen, komt ondertussen Glenn aan zijn kant uit de wagen. “Good afternoon to y’all”, zegt Glenn met een volume waaraan je je nauwelijks kunt onttrekken. Ondertussen zijn ook de tien jongens toegestroomd en is Margie, de sociaal cultureel werker in het huis, ook aanwezig bij de entree. Rachel kon er vandaag niet bij zijn en dat vond Nick best wel jammer gezien de bijzondere lading van het bezoek. Margie werkt nog niet zo lang in het huis en daar heeft Nick dus niet hetzelfde, fijne contact mee wat hij met Rachel heeft en vraagt zichzelf ook af of hij dat ooit zal krijgen. Margie is een ‘oude rot’ in het vak en is hier eigenlijk terecht gekomen om haar laatste werkzame jaren als therapeut door te brengen. Ze is achter in de vijftig en heeft bijna in iedere staat wel gewerkt. Ze is rustig, standvastig maar ook een beetje saai. Daar waar Nick, Chuck en Rachel nog wel eens op een gezellige avond met een glaasje wijn op de bank blijven hangen, ligt zij al weer uren lang op bed. Nee, een zus zoals Rachel voor hem is, zou Margie niet worden.

Chuck geeft Glenn een ferme hand en de begroeting is duidelijk minder warm zoals bij Kris. “Well Chuck, ik ben benieuwd wat je van dat krot gemaakt hebt”, zegt Glenn en begint een beetje te lachen. Chuck lacht wel mee, maar Nick ziet aan zijn gezicht dat hij niet echt blij is. “En die jongens kunnen vast wel wat koffers sjouwen. Of niet boys?”, vraagt Glenn. De jongens kijken elkaar aan en kijken dan naar Chuck. Chuck weet ze met een simpel knikje aan te sporen om aan Glenn’s verzoek te voldoen. Het gehele gezelschap gaat mee naar binnen en er vindt een uitgebreid voorstelrondje plaats. Alle jongens vertellen hun naam, waar ze vandaan komen en hoe lang ze er al zijn. “Wat heeft Chuck ze goed geïnstrueerd dat ze hier als makke schaapjes staan te praten”, denkt Nick vlak voordat het zijn beurt is om zich voor te stellen. “Zo, en jij bent vast de kok”, zegt Glenn hardop terwijl hij naar het hagelwitte schort van Nick wijst. “Uhh, ja. Inderdaad”, lacht Nick en geeft Glenn beleefd een hand. Daarna begroet hij Kris en ook Barbara krijgt een zachte hand van Nick. Nick is niet iemand van een stevige, ferme handdruk. Het is meer een jongen die dat bescheiden doet, omdat hij de dame, Barbara in dit geval, geen pijn wil doen. Als hij haar hand loslaat tintelt deze een beetje. Ze voelt warm aan. Warm en zacht.

Na een korte stilte zegt Nick: “Nou, ik ga weer terug naar mijn domein of eigenlijk uw domein”, lacht hij en kijkt Glenn aan die reactieloos terugstaart. “Uhh, ik zie jullie straks nog wel”. En met een lichtelijk rood aangelopen hoofd loopt Nick zo snel als hij kan naar de keuken waar hij de deur achter zich dichttrekt en even met zijn rug tegen de deur blijft leunen. “Wat heb ik nou weer gezegd”, denkt hij en is vanaf dat moment op zijn hoede. Glenn is van het type ‘ik maak de grapjes’ en dat doet even pijn.

Als de groep twee en een half uur later bij Nick in de keuken verschijnt, is het meteen een drukte van jewelste. De jongens zijn wat losgekomen en praten en roepen door elkaar. “Ok, ok, guys…”, zegt Chuck. “Even dimmen nu. We kunnen elkaar geeneens meer verstaan”. ze gaan met hun ondeugende koppies weer in het gareel staan en Chuck vertelt verder: “Kijk Glenn, zoals je ziet is dit de keuken. Die is destijds met jouw donatie gefinancierd. Het is de mooiste en meest kostbare ruimte van ons huis en we zijn er dan ook zeer trots op!”. “Het ziet er inderdaad netjes uit”, zegt Glenn en loopt vervolgens naar de pannen op het vuur. “En wat ben jij hier aan het brouwen, jongeman?”, vraagt hij aan Nick en terwijl Glenn met zijn hand reikt naar een deksel met de bedoeling deze op te tillen, zegt Nick: “Nee, nee. Uhm” en geschrokken van zijn eigen reactie verslikt hij zich bijna in zijn tong. “Dat is een verrassing! Ik wil u dus graag straks een fijn menu voorzetten, maar dat moet nog wel even geheim blijven, vindt u niet?” Met deze retorische vraag neemt Glenn genoegen en deinst terug om verder door de keuken te struinen. Als een soort keizer die voor het eerst zijn keizerrijk betreedt zit hij aan alle spullen en drukt op elke knop die hij tegenkomt. Een lichte irritatie komt bij Nick naar boven, want dit is ondertussen toch écht ‘zijn’ keuken geworden. Maakt niet uit wie hem ooit betaald heeft. Nick houdt zich in en geeft hier en daar uitleg over de aanwezige machines en apparaten. Uit de vragen en antwoorden blijkt wel dat Glenn niet voor het eerst een professionele keuken bezoekt en lichte discussies laaien steeds weer langzaam op. Nick vertelt het ene en Glenn beweert het ander. Glenn vindt iets en Nick vraagt of het misschien ook een beetje anders zou kunnen zijn. Nick geeft het op en laat Glenn de keizer in zíjn keuken zijn. “Hoe minder gedoe, hoe eerder hij weer vertrokken is”, denkt Nick en zo geschiedt het ook. “Ik heb nu wel zin in een whiskey. Hebben jullie dat?”, zegt Glenn en het gevolg vertrekt naar de gezamenlijke woonkamer.

Nick richt zich weer tot zijn pannen, maar voelt dat er nog iemand is. Hij draait zich om en ziet Barbara staan. Ze pakt brutaal een appel van een schaal en bijt er een grote hap uit. “Stoor je maar niet teveel aan mijn vader hoor”, zegt ze nauwelijks verstaanbaar. “Wat zeg je?”, vraagt Nick. “Mijn vader”, zegt ze nu wat harder en beter gearticuleerd. “Stoor je maar niet aan hem. Hij is nu eenmaal ontzettend eigenwijs”, gaat ze verder. “Ah”, zegt Nick. “Is dat het?” en hij lacht en draait zich weer richting het gasfornuis. “Het maakt me niet uit hoor. Ik ben wel wat gewend” en Barbara loopt nu op hem af. “Weet je?”, zegt ze nu als ze vlakbij hem is gaan staan. “Mijn vader heeft ooit ook in zo’n huis gezeten. En dat merken we nog steeds”. “Hoe dan?”, vraagt Nick. “Ik bedoel; ik wist wel dat hij ook in een YMCA-huis heeft gewoond, maar hoe merk je dat dan nog?”. “Hij is zo straight en onvermurwbaar dat het soms angstaanjagend is” vertelt ze nu. “Hij heeft ooit een overlevingsmechanisme voor zichzelf opgebouwd en houdt daar met hand en tand aan vast. Ik denk zelfs dat als hij dat niet zou doen, hij eraan kapot zou gaan”. “Jeetje”, zegt Nick nu. “Ik kan me dat best voorstellen. Ik merk het ook aan de jongens hier in huis. Ze missen een sterke basis en zoeken een manier om in het leven houvast te krijgen”. Barbara knikt. “Precies”, zegt ze. “Dat is het, houvast”. Ze kijken elkaar aan en het is even stil.

“Wil je me helpen?”, vraagt Nick en Barbara is duidelijk enthousiast. “Ja leuk”, zegt ze en gooit haar klokhuis in de vuilnisbak. “Even mijn handen wassen hoor” en als ze dat heeft gedaan vraagt ze vrolijk: “Wat kan ik doen?”. Ze loopt naar de pannen en tilt bijna een deksel op. “Ik mag nu toch wel kijken?”, vraagt ze met de meest gevaarlijke glimlach die je je maar kunt voorstellen en Nick antwoordt: “Ja hoor, jij wel” en voelt een soort van kriebel achter zijn borstbeen naar beneden lopen tot aan zijn schaambot. Samen maken ze de gerechten af en staan gezellig te kletsen. Nick vertelt over zijn verleden en zijn trip naar de states en Barbara vertelt over haar grote zus Ashley die juist ooit naar Europa was vertrokken en nu al een tijdje in Nederland woont. “Wat grappig”, zegt Nick. “Ik ben juist Europa ontvlucht om van mijn verleden af te komen en jouw zus min of meer andersom”. “Ja”, zegt Barbara. “Met het grote verschil dat jij waarschijnlijk geen eetziekte hebt gehad” en Nick schrikt ontzettend van deze terloops gemaakte opmerking. “Meen je dat?”, zegt hij, kijkt Barbara aan en stopt met alles waar hij mee bezig is. “Ja. Zegt Barbara. Maar het gaat nu wel weer goed hoor, geloof ik. We hebben eigenlijk nooit meer contact en ze is er ooit voor behandeld”. “Afschuwelijk” zegt Nick. “En ook jammer dat jullie geen contact meer hebben! Ik heb dat juist zo gemist als enig kind. Een zus of een broer”.

Op dat moment gaat het piepje van de oven en zijn de rollade’s bijna klaar. Nog even draaien en laten nagaren dan zijn ze straks heerlijk op smaak. Het is tijd voor het voorgerecht en de courgettesoep wordt in prachtige bordjes opgediend. Op de stoelen heeft Nick een blauw gekleurde menukaart neergezet. De tafel is stijlvol gedekt met een wit, damast kleed en zilverkleurig bestek. De courgettesoep kleurt geweldig in de borden. “Het was fijn met Barbara in de keuken”, denkt hij. “Als dit de opmaat was voor de rest van de avond, wordt het een super diner met dito gasten”. Bij deze gedachte schiet de kurk uit de fles rode wijn en begeeft iedereen zich naar de tafel.

    Feestmenu

Courgettesoep met snippers gedroogde ham

Kalfsrollade met peper mosterdsaus

Zoete aardappeltjes met gesmolten kaas

Gekaramelliseerde witlof

Vanilleijs met Amandelkrullen

Tags:

Categorieën: novemberdagen - Kortverhalen

Abonneer

Subscribe to our RSS feed and social profiles to receive updates.

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: