10 november 2005

novemberdagen1011

“Wil jij deze kom nog even naar de geiten brengen?”.  Rachel en Lisa ruimden samen de keuken op. Scott was ondertussen al voor de varkens gaan zorgen.  Onderweg naar de zeven geitjes (ze had het Rachel nog gevraagd of ze zich niet vergist had, maar het waren er echt zeven) voelde Lisa zich voor de zoveelste keer deze afgelopen week de gelukkigste vrouw op aarde.  En zoals elke keer als ze bij de dieren buiten was, kon ze er zichzelf niet van weerhouden om ze even te strelen.  Vanavond nam ze extra uitgebreid haar tijd om bij de dieren te zijn en te mijmeren.

De geitjes waren al na twee dagen aan haar gewend geraakt en liepen niet meer weg, maar juist in tegendeel, ze kwamen haar al tegemoet.  De viervoeters wisten dat ze lekkers voor hen bij had.  Zelfs hun stal uitmesten vond ze niet erg. Het was eens iets helemaal anders.   Of ze dit werk voor de rest van haar leven zou kunnen doen, betwijfelde ze, maar een paar weken lukte wel.  Vier jaar geleden had ze bij Rachel en Scott meegeholpen met de doorstart van hun microboerderij. Dat was de enige voorwaarde geweest die Rachel toen had om bij hen te logeren.  En Lisa had de uitdaging aangenomen. Werkvakantie op een ander werelddeel. Haar favoriete manier om haar vakanties door te brengen sinds ze single was.  Dat ze nu opnieuw bij Scott en Rachel terecht kon tijdens haar eerste week in de States, daar was Lisa deze mensen ontzettend dankbaar om.  Buiten was het al beginnen sneeuwen en vriezen, maar de sfeer in huis was nog steeds even warm. De gastvrijheid die ze vier jaar geleden had ervaren, was er nu als het ware nog meer. Scott was haar zelfs komen afhalen van het vliegveld. Ook al moest hij daarvoor een halve dag vakantie nemen. Helemaal niet evident, had ze al lang geleden geleerd.  Het was voor Rachel heel vanzelfsprekend geweest om Lisa een paar weken te laten logeren.  Lisa hielp mee met de varkens, geiten en kippen, kookte elke avond voor de familie en deed wat boodschappen.  De rest van de tijd probeerde Lisa haar nieuwe leven op de rails te krijgen.

“Uitzoeken wat je de rest van je leven gaat doen” grapte Scott daarover. Maar hij had meer gelijk dan hij zelf doorhad.  Lisa bakte taarten, experimenteerde met alles wat ze in provisiekast vond en schreef verder aan haar kookblog.  Nu ook in het Engels.  Waar ze oorspronkelijk dacht dat het voldoende zou zijn om haar Nederlandstalige artikels en recepten te vertalen, was ze ondertussen op een ander probleem gestoten.  In de States werd er zelden met grammen en kilo’s gewerkt.  Alle recepten waren opgesteld met ‘cups’ als eenheidsmaat.  Een doodsimpel recept voor cake was plots niet meer zo doodsimpel als er geen weegschaal in huis was.  Lisa herinnerde zich die eerste catastrofale poging om een rabarbertaart te bakken.  Ze had het stiekem willen doen om Scott en Rachel te verrassen.  Doordat ze geen weegschaal gevonden had (pas later kwam ze er dus achter hoe dat kwam) had ze op goed geluk de ingrediënten bij elkaar gezocht.  Ook al wist ze beter – patisserie is immers een heel nauwkeurig werkje – toch had ze het geprobeerd.  Het resultaat was dan wel lekker geweest, maar het had er niet uitgezien.  Lisa had zichzelf een weegschaal aangeschaft en zo kon ze toch nog af en toe haar oude recepten klaarmaken.  Voor Rachel was het een ontzettend plezier om ’s avonds na haar werk in de bibliotheek gewoon haar voeten onder tafel te kunnen schuiven en van Lisa’s kookkunst te genieten.

Lisa was hier nu ruim een week.  En ook al voelde het ontzettend als thuis, ze wist dat ze hier niet voor altijd kon blijven.  De folder die gisteren op tafel lag, had daar niets mee te maken.  Alhoewel. Ze was met twee dromen naar de States gekomen maar was er nog niet volledig uit welke droom ze nu als eerste zou najagen.  Er was de wensdroom en er was de praktisch haalbare droom.  Lisa had haar diploma van ‘kok’ wel meegenomen uit België, maar zonder praktische ervaring was dat papiertje volgens haar toch ook niet veel waard.  Daarom had ze bedacht ‘gewoon’ haar werk van zelfstandig webdesigner hier in de States verder te zetten.  Maar wat ze tijdens de vele gesprekken de afgelopen week met Rachel en Scott geleerd had, was dat het navolgen van een droom het hoogste goed was.  Niet kiezen voor de evidentie, maar gewoon inzetten op het hoogst bereikbare.  Rachel had haar over haar eigen jeugd verteld.  Over haar droom die ze had om iets te betekenen voor anderen.    Rachel had, uiteraard na grondig overleg met Scott, besloten om voor een aantal jaren als zorgmoeder te werken in een YMCA in de buurt.  Pas op het moment dat ze voelde dat ze voldoende ‘gegeven’ had, wilden ze hun eigen Amerikaanse droom gaan beleven, een eigen microboerderij.    Daarom was Rachel al een aantal dagen op Lisa aan het inpraten dat ze nu moest gaan voor haar ultieme droom.    Daarom ook had Rachel die folder meegebracht.  Nu ja folder, het waren gewoon een paar uitgeprintte internetpagina’s.

Le Cordon Bleu Culinary Arts Programs
Interested in a culinary arts program? Here is where it all begins‚ take time to browse our culinary arts program areas and choose the one that fits your needs. We offer a complete culinary education that emphasizes both classic techniques and modern application. Scottsdale Culinary Institute provides dynamic culinary arts program areas to meet the needs of the industry and we recognize that the student is the heart of our school. To demonstrate our dedication to the student and their education, we strive to provide a combination of theory and hands-on training to give students the education they deserve.

Eigenlijk was dit alles waar Lisa al heel lang van gedroomd had.  “Waarom ga je er dan niet gewoon voor Lisa?” had Rachel gevraagd.   Hetgeen Lisa het meest tegenhield om dit te doen, was de vraag hoe ze een huishuur en het inschrijvingsgeld kon betalen als ze geen job had.  Daarom was ze gaan nadenken.  Om op een campus te wonen, voelde ze zichzelf toch al een beetje te oud.  Maar als ze bij iemand zou kunnen logeren gedurende de cursus was dat probleem natuurlijk wel van de baan.  Dus had ze gisteren haar stoute schoenen aangetrokken en een mailtje verstuurd naar Perry, Larry en Danny.  En tot haar grote verbazing had ze van hen alledrie al een antwoord gekregen.  Voor Larry en Perry was het geen probleem dat ze voor enkele weken bij hen zou logeren (uiteraard weer tegen kost en inwoon, Lisa zou koken en het huishouden een beetje bestieren).  Voor Danny en Karen kwam het minder goed uit, want Karen verwachtte hun eerste kindje voor heel binnenkort.

Zowel Larry als Perry woonden op een heel korte afstand van de school.  Korte afstand naar Amerikaanse maatstaven uiteraard.  Scottsdale lag op een klein uurtje rijden van het huis van Perry en Rebecca en een klein beetje verder van Larry’s woning.    Lisa had nooit bedacht welk effect lid worden van ‘hospitalityclub.org’ op haar leven zou hebben.  Ze had niet alleen zelf al mensen uit Polen, Tsjechië, Schotland, Korea en de States over de vloer gehad, maar ze had zelf al de helft van de States kunnen doorkruisen terwijl ze kon logeren bij vrienden.  Of hoe noem je mensen die je een huissleutel geven nadat je hen 2 uur kent?  Met enkelen van hun had ze contact gehouden, zeker nadat haar plannen om naar de States te verhuizen definitief werden.  Het waren immers ook Rachel, Perry en Larry geweest die er geen graten in gezien hadden om hun adres te gebruiken bij haar aanvraag voor een Green Card.

Als ze niet zo vaak op vakantie geweest zou zijn naar de States, was de fascinatie nooit verliefdheid geworden. En ze had nooit zo vaak kunnen gaan als ze telkens in hotels of hostels had moeten verblijven. De vakantie in Arizona in 2003 had voor haar de doorslag gegeven. Ze was helemaal verliefd geworden op de Apache Junction trail. Waarom net een woestijnklimaat haar had kunnen boeien was helemaal een raadsel. Ze was immers niet het koudbloedige type dat van warmte hield. Maar die wijdse omgeving had haar hartje sneller doen slaan.  En net zoals een paar jaar daarvoor in Washington had het gevoel haar bekropen “Zou ik hier kunnen leven en werken en wonen?”  Zelfs de week bij Larry, een gewoon huis in het midden van de suburbs van Phoenix, was op z’n eigen manier inspirerend geweest. Larry’s huis was een zoete inval.  Er verbleef altijd wel een logé bij hem. De eerste verdieping had hij voor zichzelf ingericht, maar het gelijkvloers was voor zijn gasten. Wat je uit de ijskast haalde, stopte je er terug in. En je zorgde voor je eigen afwas uiteraard.  Larry was ook niet kwaad als je voor een extra persoon meekookte of als je hem uitnodigde als je ergens iets ging eten.  Het was door een van Larry’s gasten dat Lisa het Scottsdale Culinary Institute had leren kennen.  Als buitenstaander kon je komen proeven van de kookkunsten van de leerlingen, en dat tegen kostprijs.

“Wie goed doet, goed ontmoet”  Al jarenlang was het Lisa’s motto, en dit jaar bleek het haar tijd om de goede dingen te ontmoeten.  Zowat iedereen die ze om een gunst had gevraagd, had positief gereageerd.  Nu nog positief nieuws van de school zelf krijgen en haar droom kon werkelijkheid worden.  Als ze kon instappen in het programma van januari – en ze rekende erop dat haar diploma vanuit België toch wel zwaar zou doorwegen als ‘motivatie’ – dan kon ze al vanaf mei beginnen met externships.    “Lisa, your cellphone is ringing”  Lisa was nog niet echt gewend geraakt aan het muziekje van haar nieuwe GSM.  Ze had het toestel dan wel gratis gekregen bij het nieuwe abonnement, maar toch miste ze haar vertrouwde geluid.

“Met Lisa, goeie avond… good evening”.  Op sommige momenten was ze er nog niet aan gewend om compleet in het Engels te denken.  Vooral als ze te lang aan het mijmeren was sloeg ze er nog wel eens Nederlands uit.  “Hi, this is Brent Jackson, from the Culinairy Accademy in Scottsdale.  We hebben net je sollitatie ontvangen en ik vroeg me af of dit een goed moment is voor een interview.”

Tags:

Categorieën: novemberdagen - Kortverhalen

Abonneer

Subscribe to our RSS feed and social profiles to receive updates.

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: