11 november 1999

novemberdagen1111

Nick loopt van de keuken naar de tuin. Hij kan hier zo intens van genieten. ’s Ochtends vroeg als iedereen nog slaapt, sluipt hij als een tijger in de nacht door zijn kamer, de trap af naar beneden om vervolgens via ‘zijn’ keuken de tuin in te gaan en te genieten van de opkomende zon boven Snake River. “Dit moet toch wel een van de mooiste plekjes op aarde zijn”, denkt hij dan iedere keer opnieuw terwijl hij naar de oever van het water loopt.
Hij kijkt naar de rimpelingen van de rivier die de aanwezigheid van leven verraden en naar de sprieten langs de kant. Hij snuift en ruikt de boom en planten die zelfs in de koude novembermaand nog zo heerlijk rieken. Een grote esdoorn staat er bij het water. Zo’n hele dikke die al vele eeuwen heeft gezien. De geur is zoet en zalig en doet hem weer mijmeren over de pannenkoeken van vroeger, van toen, thuis met stroop. Heel veel stroop. Dan rolde hij de pannenkoek op, tilde hem op met zijn handen en begon aan een kant te happen totdat de stroop er aan de andere kant uitliep. Het lekkerste van al was de originele ‘Maple sirup’ die zijn ouders speciaal uit Amerika en vooral uit Canada lieten komen.

Als hij daar zo loopt en vervolgens gaat zitten op het sierlijke, wit afgebladderde, ijzeren bankje naast de boom met uitzicht naar de overkant, merkt hij dat zijn gedachten steeds vaker bij Barbara zijn. Ook al probeert hij soms bewust niet aan haar te denken, dan nog is hij bezig om niet aan haar te denken en dat werkt dus niet. Ze is als een plaag, als een zeurend pijntje wat eigenlijk wel prettig is. Als een kriebelhoest die op fijne plaatsen kriebelt, maar ook niet weg wil gaan. “Zou ik verliefd zijn?”, vraagt hij zich dan steeds weer af. “Ik kan toch niet verliefd worden op een meisje dat ik maar één keer heb gezien, die acht jaar jonger is dan ik en die ik voor de rest alleen maar heb geschreven?” Het lijkt wel alsof hij het zichzelf niet toestaat om verliefd te worden op een penvriendin die zoveel kilometers verderop woont en die hij dus al jaren niet heeft gezien.
Toch gaan zijn gedachten steeds vaker naar haar. Naar hetgeen ze schrijft. Naar de foto’s die ze mee zendt en naar de geur van het briefpapier. Ja, het briefpapier ruikt zelfs naar haar lichtzoete, musk-achtige parfum die hij zich nog zo goed herinnert van de eerste dag dat hij haar ontmoette, destijds in de keuken. Haar zalige geur had zijn vermogen tot koken bijna om zeep geholpen daar hij de geuren van de kruiden niet meer rook. Hij werd door haar bedwelmd, opgeslokt en ingekapseld hoewel hij zich dat toen, op dat moment nog niet realiseerde. Later, tijdens het briefverkeer begon het hem steeds meer te dagen; hij vindt haar gewoon heel erg leuk. “Ze is pittig, grappig en mooi tegelijk. Toch geen slechte score voor een gemiddelde dame” denkt hij en haalt de meest recente brief van Barbara uit zijn broekzak en begint deze voor de vijfde of de zesde keer te lezen.

Lieve Nick,
Wat een geweldig weekend heb ik gehad. Ik ben met een paar vriendinnen (met Patsy onder andere…je weet wel) zaterdagmiddag naar een pretpark geweest. Ik bedoel; misschien vind je het wel kinderachtig maar we hebben zo vreselijk gelachen! Het lijkt me echt tof om dat met jou ook een keer te doen; naar een pretpark. Vreselijk lachen zal wel niet lukken…,haha…just joking!
Ik ben benieuwd naar jouw verhalen, Nick. Je laatste brief is alweer van anderhalve maand geleden. Het gaat toch wel goed met je? Ik denk veel aan je hoor…
Hoe gaat het in het huis en met de ‘guys’ en zo? Ben je al een keer wezen tennissen bij die club bij jullie in de buurt? Echt gaaf, want dan gaan we absoluut een keer samen spelen als ik weer eens langs kom!
Daar zal voorlopig wel niets van komen, want zoals je weet, loop ik op het moment stage en ben meer in het ziekenhuis dan ergens anders. Best heftig hoor, die start van de studie. Het was daarom wel een welkome afwisseling dat die meiden me zaterdagmiddag als verrassing hadden opgehaald bij het ziekenhuis en me mee hadden genomen naar het pretpark.
Ik word op het moment echt niet goed van mijn vader. Bah! Hij werkt keihard en is bijna nooit thuis, maar als hij er dan is zit ie maar te vitten op mijn moeder en op mij. En weet je wat het is? Mij kan het niet zoveel schelen, maar mijn moeder, weet je. Mijn moeder is gewoon een beetje zwak. (Lullig om te zeggen over je moeder, maar het is gewoon zo) Ik heb wel eens het idee dat mijn moeder eigenlijk nooit meer echt gelukkig is geweest sinds ze, destijds, op dertigjarige leeftijd bij het New York City Ballet is vertrokken om met mijn vader te trouwen. Ze zegt het niet met zoveel woorden, maar als ik wel eens vraag naar die tijd begint ze helemaal te stralen en vertelt ze honderduit. Over haar rollen en collega’s. Over de bijzondere mensen die ze ontmoette en de pijn. Over de problemen met sommige choreografen en regisseurs die als tirannen door de repetitieruimte briesten.
Wat ze ook vertelt, ze leeft helemaal op. En altijd vertelt ze dan ook dat ze, fysiek gezien, zeker nog wel een paar jaar had kunnen doordansen. Mijn vader heeft daar juist helemáál niets mee! Wat een boerenlul is dat eigenlijk, mind my language! Hij is zo a-cultureel. Hoe kan iemand nog meer a-cultureel zijn dan mijn vader? Het enige wat hem interesseert, behalve zijn werk, is eten, eten en nog eens eten. Goh, als ik er zo over nadenk is het wel heel vreemd dat mijn vader en moeder ooit getrouwd zijn. Mijn moeder is een groot liefhebber van theater en dans en mijn pa gaat het liefst zo vaak mogelijk naar exquise restaurants en hippe dining rooms. Zij gaat wel met hem mee en geniet wel van het eten, maar haar bordje is nooit echt helemaal leeg.
Ze is ook altijd zo tenger gebleven. Nou ja, je kent haar natuurlijk. Je hebt haar toen gezien. Zo slank en rank is ze altijd geweest. Eigenlijk meer mager. Soms vraag ik me wel eens af hoe het mogelijk is dat zo’n tenger vrouwtje twee meiden heeft kunnen baren… haha. In die zin is het niet zo gek dat mijn zus uiteindelijk anorexia heeft gekregen. Mijn moeder deed ook altijd raar tegen ons over eten. Alleen maar groente en fruit en vooral niet teveel vlees en vetten. Op zich heel gezond natuurlijk, maar zij draafde wel een beetje door. Ze woog alle porties op een weegschaal zodat wij niet onnodig veel calorieën en koolhydraten binnen kregen en gingen dus soms echt met honger naar bed! Dan zei mijn moeder dat we maar wat water moesten drinken, want dat vulde wel.
Beloof je me dat je gauw schrijft? Nee, ik moet het anders zeggen: Schrijf me gauw, Nick! En doen hoor. Ik zal je eerlijk zeggen dat ik elke dag toch als eerste naar de brievenbus ren om te kijken of er post voor me is… van jou. (bloos)
Misschien kun je ook eens aan Chuck vragen of je eens een paar dagen vrij kunt krijgen en bij ons op bezoek kunt komen. Lijkt me eigenlijk een heel goed plan! Vraag je dat?
Ok, lieve Nick. Het is weer een heel verhaal. Maar nu weet je ook een beetje hoe het met mijn gezinnetje zit. Na het lezen van jouw vorige brief over jouw verleden, dacht ik dat het ook wel tijd werd voor mijn verhaal. Ik hoop dat het je niet verveeld heeft. Ik vind het wel fijn om steeds meer van je te weten te komen en voel me ook veilig om meer van mezelf te laten zien.
Dikke kus en wie weet tot gauw! (en je vraagt het wel he?)

Barbara

Tags:

Categorieën: novemberdagen - Kortverhalen

Abonneer

Subscribe to our RSS feed and social profiles to receive updates.

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: