12 november 2000

novemberdagen1211

De generale repetitie is vlekkeloos verlopen. De hele regie zit er bij iedereen goed in. Muzikaal is het een juweeltje geworden. De uitdrukking “een slechte generale repetitie betekent een goede première” lijkt niet op te gaan.

Iedereen is opgetogen over deze productie van “La Fanciulla Del West” van Puccini. Het is het verhaal van een meisje dat in de jaren rond 1850 tijdens de goudkoorts in Californië een saloon runt en verliefd wordt op een bandiet. Onder leiding van de sheriff, die zelf verliefd is op het meisje, vinden de mijnwerkers de bandiet en willen hem opknopen. Maar Minnie, het meisje, weet hen te overtuigen dat ze hem moeten laten gaan en gooit daarbij al haar charmes in de strijd. Samen met haar bandiet verdwijnt ze achter de horizon naar een lang en gelukkig leven.

Erin was ontzettend gelukkig geweest toen ze hoorde dat ze deze opera helemaal zelfstandig mocht regisseren. Het zou haar eerste eigen productie worden, op een eenakter na die ze voor haar examen had moeten regisseren.

Ze mocht zelf een artistieke staf samenstellen, van assistent tot productieleider, van voorstellingsleider tot decorontwerper, tot lichtontwerper. In de opera, door Erin liefdevol “la Fanciulla” genoemd, zitten elementen in waar ze veel plezier aan beleefde om die uit te werken. Het feit dat Minnie de enige vrouw is, op een stille figurantenrol na, het feit dat het een van de weinige opera’s met een Happy End is, het feit dat er een muzikaal spectaculaire pokerscène inzit en het feit dat het goed te verplaatsen is in een andere tijd, maakten dat Erin een ander concept bedacht had dan gebruikelijk. Ooit had ze een productie gezien met een filmscherm dat tussen de scènes door over de hele breedte van het toneel verscheen en waarop een Amerikaanse stomme film werd geprojecteerd met goudzoekers, cowboys op paarden en een ware Wild West sfeer.

Erin heeft het over andere boeg gegooid. Ze heeft, naar aanleiding van schilderijen van Edward Hopper, de saloon van Minnie tot een Amerikaanse “diner” getransformeerd en heeft het hele tijdsbeeld een stuk later in de tijd verplaatst. De opera speelt zich in Erin’s regie af in de jaren dertig, begin veertig. Net na de Amerikaanse drooglegging en aan de vooravond van de tweede wereldoorlog. De goudzoekers en mijnwerkers, zoals Puccini’s librettisten hadden neergezet, zijn bij Erin een groep grootstedelijke eenzamen.

Het beroemde werk van Hopper, “Nighthawks”, is Erin’s grootste inspiratiebron. Ze heeft daar een poster van in de studio gehangen. Ook in het decoratelier is een poster op de muur geprikt om daar aan de decorbouwers te laten zien wat ze bedoelt met de “Hopper-sfeer” zoals ze het bij de presentatie aan de artistieke staf heeft omschreven. Tijdens de presentatie aan de zangers leek men verbaasd over zoveel durf voor een regiedebuut. Maar ze waren ook enthousiast omdat het zo vernieuwend was. Zowel de sopraan die Minnie zong, als de tenor die de rol van Dick Johnson, de bandiet op zich nam, kwamen uit Amerika en beiden hadden de rollen al vaker gezongen.

“Nighthawks” heeft voor Erin een treffend rauwe werkelijkheid. De afgebeelde personen die men door een raam kan zien zitten in de “diner,” sluiten zich af van de nachtelijke wereld daarbuiten. De donkergroene achtergrond van het schilderij geeft een onheilspellende, bedrukte sfeer weer. Dat wordt nog versterkt door het koude, gele neonlicht… Ondanks het feit dat “La Fanciulla” een goed einde heeft, gebruikte Erin toch al deze indrukken om er een heel andere wending aan te geven. Minnie wordt het meisje dat tot diep in de nacht in de diner werkt. De mannen zijn passanten, nachtvlinders, stamgasten.

Erin maakt in haar regie dankbaar gebruik van deze sfeer en heeft een jonge decorontwerper in de arm genomen die dit op de juiste manier heeft kunnen interpreteren. Hij kende Hoppers “Nighthawks”niet maar was zelf geïnspireerd door een Amerikaanse film van tien jaar geleden, geregisseerd door de acteur en regisseur Warren Beatty, die de stripfiguur “Dick Tracy” als filmheld ten tonele voerde. De kleuren die in de film werden gebruikt, waren gebaseerd op de primaire kleuren van de vroege Amerikaanse stripboeken. Alles in de film was uitvergroot. De personen waren versterkt, de kleuren waren in een ander, scherper daglicht geplaatst. Het geheel was absurdistisch maar dat maakte dat het daardoor ook een lichte ondertoon kreeg. De kleding in de film was, compleet met gleufhoed en gele kameelharen jas voor de held, precies het goede voorbeeld voor de kostuums van Erin’s personages. Met deze ideeën viel Erin’s totaalplaatje in elkaar als een puzzel… Erin kreeg onverwacht hulp van Ashley. Ze had Erin een keer op een premièreborrel verteld dat ze Amerikaanse was. Omdat ze in een vroeg stadium van Erin wilde weten of er rondom “La Fanciulla” speciale acties gepland moesten worden, heeft Erin haar in vertrouwen genomen en haar plannen verteld. Een memo op Erin’s postvak was het begin van een soort samenwerking.

“Erin, je vertelde me over La Fanciulla in een diner. Als je wil kan ik je wel helpen met sfeeradviezen. Als kind was ik meer te vinden in zo’n diner die jij omschrijft, dan dat ik thuis zat. Had nogal problemen en de diners waren toevluchtsoorden. Daar zal ik je wel over vertellen als je dat zou willen. Geef maar even een seintje. En, misschien, om je over de streep te trekken: ik heb Dick Tracy op video. Een avondje samen kijken?”

Nachtenlang hebben ze daarna met elkaar zitten brainstormen Onder het genot van popcorn en veel rode wijn hebben ze inderdaad de film gekeken. Languit op de bank in Ashley’s flat liggen bedenken dat Dick Johnson, de knappe bandiet uit “La Fanciulla”eigenlijk een aimabele man als Dick Tracy zou kunnen zijn.

Tijdens een van hun sessies heeft Ashley verteld dat ze als jong meisje heel veel diners had bezocht om weg te vluchten van thuis en zich met fastfood vol te stoppen. De sfeer die Erin zocht, wist Ashley exact uit te leggen.

Ook heeft ze geholpen met de verschrikkelijk moeilijke pokerscène uit de tweede akte, waar Minnie en de sheriff spelen om het leven van de bandiet. Minnie speelt vals, en zodoende krijgt haar held uiteindelijk de vrijheid.

Uren hebben ze met zijn tweeën naar de pokerscène geluisterd, elke muzikale wending in de muziek gezongen, het bloedstollende, aanzwellende ritme van de instrumenten als een hartenklop gevoeld, het tikken van de kaarten op de houten tafel nagedaan, de spanning tussen de twee kaarters samen opgebouwd.

Erin heeft dierbare herinneringen aan die bijeenkomsten. Ze bewondert Ashley enorm om haar sprankelende persoonlijkheid en ze blijkt voor “La Fanciulla” een onuitputtelijke bron van ideeën te zijn. Zo weet ze zelfs met haar enorme charme de horeca zover te krijgen dat ze tijdens de voorstellingen de catering in een Amerikaanse stijl zullen presenteren en dat er in het zo prestigieuze operagebouw tijdens de pauzes enorme, sappige hamburgers en andere specifieke “diner versnaperingen” zullen worden verkocht. Voor haar winkel heeft ze posters van “Nighthawks” en kleine neonlampjes ingekocht.

Aan de vooravond van de première zit Erin thuis haar laatste aantekeningen in het regieboek door te nemen.

“ Minnie moet opletten dat tijdens scène eerste akte met Dick de theedoek op haar schouder ligt.”

“Kus in tweede akte moet suggestiever.”

”Sneeuw moet twee maten eerder vallen. Nieuwe cue voor prikken.”

Bij ”Oh strano..Del sangue sulla mano..” moet het bloed op de hand van sheriff er al zijn.

Timing oefenen en bijstellen…..”

Vandaag heeft iedereen vrij gehad. De solisten hebben stemrust en de technici kunnen nog wat aan het decor sleutelen en een paar lichtstanden corrigeren.

De deurbel gaat. Erin kijkt even op de klok. Half negen, ze verwacht niemand. Snel trekt ze de plaid van de bank recht. Als ze de trap af is, ziet ze door het glas van de deur vaag de rode krullenbos van Ashley. Opgetogen trekt ze de deur open, maar kijkt dan onverwacht in de grijns van Neill, de woest aantrekkelijke Amerikaanse tenor. Ashley staat lachend achter hem.

“We komen de kersverse regisseuse alvast toitoitoi wensen voor morgen.” verklaart ze. “En kijken naar je premièrejurk. Want je moet voor het applaus ook het toneel op en dan sta ik al in de winkel” voegt ze er lachend aan toe.

Erin heeft er ineens spijt van dat ze zich eerder op de avond in haar oude joggingpak gehuld heeft. Ze voelt zich, zoals zo vaak, vergeleken bij Ashley een grijze muis en zeker in het gezelschap van de knappe zanger, die overigens niet laat blijken dat hij daar een probleem mee heeft.

Hij kijkt nieuwsgierig rond in Erin’s appartement, biedt aan om een fles wijn open te maken en loopt huiselijk achter haar aan naar de keuken voor een borrelhapje. Hij was zes weken geleden, aan het begin van de repetitieperiode, niet op het etentje dat Erin voor haar solisten had bereid omdat hij vanwege een ander engagement een paar dagen later was gearriveerd.

“Maar ik heb alle gerechten tot in de details van “Minnie” gehoord, dus ik hoop nog wel een keer uitgenodigd te worden om het zelf te proeven” zegt hij als ze hun glas wijn naar elkaar opheffen. “We zijn vanavond samen even een pizza gaan eten.” vertelt Ashley. “Neill komt uit de buurt waar ik ben opgegroeid en zijn ouders hadden een zaak die levensmiddelen aan de plaatselijke horeca verkocht. Dus misschien heb ik wel gebakken uitjes en ketchup van zijn vader gegeten. We hebben het over daarginds gehad.” Haar stem lijkt een octaaf lager te zakken. Iets in haar blik maakt dat Erin verwonderd is over deze ontboezeming. Ashley zal zeker niet zo maar aan iedereen iets loslaten over haar jeugd. Speelt er tussen Neill en haar iets bijzonders? Of is Ashley aangedaan doordat ze ineens met “daarginds” wordt geconfronteerd? Erin durft er niets over te zeggen en het moment van spanning glijdt weg doordat Neill een anekdote begint te vertellen. De avond is gezellig en luchtig, een ideale vrije avond voor een belangrijke dag. Neill gaat als eerste weg. Hij geeft Erin een dikke knuffel bij het afscheid. “Ik heb genoten van het werken met je, genoten van je verfrissende kijk op die Good old Fanciulla en genoten van alles” zegt hij lief “En hoop ook nog van je kookkunsten te mogen genieten” wrijft hij er nog even in.

Erin voelt hoe ze blozend weer naar boven loopt, waar Ashley nog opgekruld op de bank aan haar laatste slok wijn bezig is. “Neill is leuk” constateert ze voor Erin. “Hij doet me denken aan vroeger.” Erin peilt het gezicht van de vrouw tegenover haar. Ziet geen romantische gloed in haar ogen. Maar met een schok ziet ze ineens iets totaal anders.

“Ashley, het was geen boulimie waaraan je toen leed, toch?” Ashley kijkt haar verbaasd aan. “Nee, hoe kom je daarbij? In het begin misschien wel toen ik zo vaak uitging, maar nee, het mondde uit in een zware anorexia.”

“Dan heb ik je vroeger gezien. Toen ik vijftien was. Je was bij mijn moeder in de kliniek. Je huilde en was boos en er was een jongen bij je.” Ashley kijkt nu even scherp naar Erin. “Was dat jouw moeder? Ik heb haar nog ooit een brief geschreven. Ze heeft me toen naar een arts verwezen die ik nota bene in Amerika dacht te ontlopen. Naderhand bleek dat mijn vriendje het nodig vond om me daarheen te sturen, hij geloofde heilig in die man. Ik inmiddels ook. Want door zijn therapie ben ik vrijwel genezen.”

Even hangt er een stilte tussen hen. “Vrijwel?” vraagt Erin. “Vrijwel. Ik zal geen hap smakelijk eten te weinig meer eten. Maar ik heb nog wel werk te doen om mijn familie te accepteren…” Bruusk staat ze op. “ Maar dit is geen kost om zo vlak voor jouw schitterende première te bespreken. Laat me je mooie jurk zien voor morgen en dan ga ik naar huis… We moeten aan onze schoonheidsslaapjes denken…”

Tags:

Categorieën: novemberdagen - Kortverhalen

Abonneer

Subscribe to our RSS feed and social profiles to receive updates.

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: