13 november 2007

novemberdagen1311

“Rachel, er zou nog iemand moeten afgehaald worden van het vliegveld, jij regelt dat nog wel even?”

De toon waarop de vraag gesteld was, duldde eigenlijk geen tegenwoord.  En voor ze kon antwoorden, was Barbara alweer weg.  Dat kind is echt aan het solliciteren om een plekje te krijgen in ‘Bridezilla’s’ dacht Rachel bij zichzelf. Maar soit, het is haar dag.  En elke vrouw heeft recht om zich één dag in haar leven zo zenuwachtig te maken dat ze er niet meer van kan genieten bedacht Rachel schamper.   Nick had ze die dag nog maar enkele seconden gezien, terwijl het toch echt wel voor hem was dat ze hier was.  Niet om slaafje van de bruid te zijn, maar om ‘haar’ Nick te steunen bij zijn schoonfamilie.

Dus eigenlijk was ze best wel blij dat ze een excuus kreeg om hier even uit de drukte weg te gaan.  “Wie moet ik gaan ophalen, en wanneer ?”  Ze had Barbara nog in een flits zien voorbij rennen.  “Het vliegtuig is net geland.  Ashley belde net.”  “En hoe ziet Ashley eruit ?”  “Geen idee.  Ik heb haar al twintig jaar niet meer gezien.”    Ok, dat zou leuk worden.  Gelukkig had Rachel voldoende ervaring met onbekenden ophalen van een drukke plek.  In haar auto lag eigenlijk nog steeds een groot bord, en krijt zou er ook nog wel ergens liggen.    Onderweg naar Tacoma Airport zette ze een CD van Sven Van Hees op.  Ze had nog nooit van die man gehoord voor Lisa het haar als kerstkado opgestuurd had.   Ze mijmerde wat weg en liet de drukke helse dag van zich afglijden.  Nog een geluk dat ze daar goed in was.  In het als water van een verenkleed laten afglijden van stress en gepikeerde woorden.   Je niet druk maken over dingen die niet echt belangrijk zijn.  Zoals geen parkeerplaats vinden, maar het vertikken van een veldje verder te rijden.  Daar kon zij zich dan weer wel druk in maken ;)  In mensen die dat niet wilden inzien.  Rachel had geleerd om in de stad steeds de eerste parkeerplaats te nemen en dan verder te voet te gaan.  Ze was geen typische Amerikaan wat dat betrof.   Dus ook nu deed ze wat ze gewend was, en nam de eerst vrije parkeerplaats die ze tegenkwam aan de luchthaven.  Ze nam het bord en schreef er in sierlijke letters

Ashley

op en zette zich in beweging richting ‘Aankomst’.  Al bij al had het toch vijftig minuutjes geduurd eer ze van bij Canlis tot aan de luchthaven was geraakt, dus ze bedacht zich dat Ashley waarschijnlijk al wel zou staan wachten.    En ze kreeg gelijk.  Want nog maar net had ze het bordje met Ashley’s naam omhoog gehouden, of een ranke grote vrouw kwam haar richting uit.  “Wat een prachtige koperen haardos” was Rachels eerste reactie.     Het is al bijna 17u00 als ze weer aankomen bij Canlis.  Gelukkig viel het verkeer nog een beetje mee.    En Ashley zorgde voor voldoende afleiding.  “Het zullen wel de zenuwen zijn” dacht Rachel.    Waar ze zich deze middag nog opgelaten voelde om de sleutel van haar wagen aan de Valet te geven, was ze daar nu juist heel blij om.  Het zou niet makkelijk geweest zijn om nog een parkeerplaats te vinden, en daar diende er nu alvast geen rekening mee gehouden te worden.    Barbara had een pas sessie voorzien voor de bruidsmeisjes.  Gisteren had Rachel tot haar grote verbazing vernomen dat zij ook in een ‘bruidsmeisjesjurk’ zou gestoken worden.  “Als dat maar goed zal aflopen”, kruiste onmiddellijk haar gedachten.    En stilletjesaan had ze doorgekregen dat haar Nick wel in heel goede familie trouwde en dat er niet werd gekeken op een dollar meer of minder.  De Glenn die ze van vroeger kende, de Glenn die nog de keuken had gefinancierd van haar YMCA, die Glenn was compleet veranderd.

Of hoe haalde hij het anders in zijn hoofd om op deze rehearsal dinner niet aanwezig te zijn ?    En wat ze had gevreesd van bij het horen van het het woord ‘bruidmeisjesjurken’, werd bewaarheid.   Oud Roze, met pofmouwen. Ze bekeek zichzelf in de spiegel en hoopte stilletjes dat er geen foto’s zouden genomen worden.  Ze hoeft Ashley maar één seconde aan te kijken om diezelfde blik in haar ogen te ontwaren.  Ashley ziet er van nature zo onweerstaanbaar uit en het meisje heeft een persoonlijkheid van goud.  Zoveel was Rachel al wel duidelijk.  Maar oud roze met die koperen haardos, niet de beste combinatie…    Rachel was hier voor Nick en Ashley voor Barbara had ze begrepen.  En eigenlijk deden hun meningen er niet toe.  Of er werd alvast niet naar gevraagd.    “Rachel, kom je? We gaan eraan beginnen.”  Ze had de zaal – of, excuseer, “the executive room” – deze middag al gezien, maar nu met met het zicht op de haven en de lichtjes van de boten, was het uitzicht weergaloos.  Geld hebben en er mee kunnen smijten, het was toch een hobby apart.  Ze zocht Nick in de mierenhoop mensen, maar de enige die overal aanwezig leek, was Barbara.    Het zou een lange, vermoeiende avond worden voor Rachel.

Tags:

Categorieën: novemberdagen - Kortverhalen

Abonneer

Subscribe to our RSS feed and social profiles to receive updates.

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: