13 november 2007

novemberdagen1311

De vlucht is soepel verlopen. Ashley voelt een niet aflatende druk op haar maag, maar heeft het tijdens de reis afgedaan als een aanval van nervositeit omdat ze sinds haar meisjestijd weer naar huis gaat.

Naar huis, dat niet als thuiskomen voelt. Ze heeft zichzelf in deze positie gemanoeuvreerd. Om voor altijd met het verleden af te rekenen. Om te ontdekken of haar ouders werkelijk zo lastig zijn als ze als puber dacht. Dat er niemand ooit naar haar heeft gezocht, dat haar ouders niet een zoekactie op touw hebben gezet, dat is iets wat ze eigenlijk nog steeds niet begrijpt. Het was dan wel zo dat ze zelf was weggegaan maar hemel, ze was eigenlijk nog maar een kind van zestien toen ze wegliep. Je zou toch op zijn minst verwachten dat er gezocht werd.

Sinds een paar jaar heeft ze af en toe een mailtje van Barbara gehad, nadat ze haar adres via Neil, de Amerikaanse zanger, had gekregen. En dat mailcontact heeft geresulteerd in deze krankzinnige situatie: ze staat op een vliegveld te wachten op een onbekende vrouw, die haar meeneemt omdat haar kleine zusje trouwt en zij onverwacht als bruidsmeisje moet fungeren. Ashley had eerst willen weigeren. Tenslotte kent ze haar zus en haar toekomstige zwager nauwelijks en ziet ze er ook de charme niet van in. Maar ze heeft toegestemd omdat het tegelijkertijd ook een goede reden was om niet steeds bij haar ouders te hoeven zijn. Als bruidsmeisje heeft ze een taak die haar misschien van andere dingen kan afleiden.

Zenuwachtig beent ze heen en weer in de aankomsthal. Het is druk en aan alle kanten ziet ze kussende mensen en hoort ze kreten van blijdschap, Dan ziet ze een vrouw, die een bordje omhoog houdt waar haar naam in grote letters op geschreven staat. Ashley voelt de spanning door haar aderen gieren. De eerste stap is gezet. Ze heeft iemand gevonden in de deinende mensenmassa. Opgelucht zwaait ze naar de vreemde persoon en rent er naar toe. Ook al kent ze haar niet: ze is door haar bordje toch een baken van herkenning in deze vreemde omgeving. Spontaan omhelst ze de verbaasde vrouw. “Het is toch wat!” zegt ze vrolijk. “Zijn we hier alletwee vreemd omdat mijn zusje dat wil… Ik ben haar bruidsmeisje, terwijl ik niet eens weet hoe ze eruit ziet. Ik heb me de hele tijd maar voorgehouden dat ik hier zelf voor heb gekozen en dat ik het voor mijn kleine zusje doe…” Al babbelend loopt ze naast Rachel mee naar diens auto. Ze hoort zelf hoe ze ratelt, maar kan het niet controleren. “Zenuwen, Ash..” houdt ze zichzelf voor.

Vrijwel meteen nadat ze in de grote auto van Rachel zitten, merkt Ashley dat een golf van vermoeidheid haar overspoelt. Ze heeft zich te druk gemaakt. Thuis al, tijdens de reis en zojuist op de vluchthaven weer. Rachel is een vriendelijke, warme vrouw maar toch hangt er een zwijgzame spanning tussen hen. Om niet in slaap te sukkelen door het monotone gebrom van de auto vraagt ze aan Rachel wie de gelukkige bruidegom is. Ze werpt een zijdelingse blik op het gezicht van de vrouw naast haar, die weliswaar geconcentreerd de auto door het verkeer loodst, maar tegelijkertijd een liefdevolle glans op het gezicht krijgt. Uit haar woorden begrijpt ze dat Nick een Nederlandse jongen is, zachtaardig, rustig, wat ouder dan haar zusje. Rachel lijkt dol op de man, die ze al kent vanaf het moment dat hij als jonge jongen naar Amerika kwam. ‚”Dus je staat hem nu bij tijdens zijn grote dag…‚” vat Ashley samen. “Bij gebrek aan eigen familie ben jij zijn familie. Dat is lief‚” gaat ze door. Rachel zucht en Ashley heeft daardoor het idee dat ze iets gevoeligs aanraakt. Snel draait ze het gesprek in een andere richting. “En Barbara? Is ze een stralend bruidje? Denk je dat mijn ouders trots op haar zijn? Ik heb haar maar zo kort gesproken en ze lijdt nu eenmaal niet aan breedsprakigheid. Ik zie er behoorlijk tegenop om haar te zien. En om mijn ouders te zien. Ik vind het zo eng dat ik er zo weinig bij voel. Alsof er lang geleden niet alleen ruzie en gedoe is geweest maar alsof er iets in mij echt kapot is gegaan. Alsof ik niet meer in staat ben om lief te hebben. Terwijl ik van een paar mensen thuis echt hou”
Ze slaat geschrokken met een kinderlijk gebaar haar hand voor haar mond. “Sorry, Rachel, wat moet je wel van me denken. Ik ratel maar door. Dat was daarstraks ook al, neem het me maar niet kwalijk…”

Ashley is gepast onder de indruk van de zaal waar de repetitie wordt gehouden. Ze neemt zich voor om`de beelden als foto’s in haar geheugen op te slaan zodat ze later alles aan Erin kan vertellen. Ze kijkt goed rond naar deze chique bedoening. Dan wordt ze op haar schouder getikt. Het is Rachel die haar voorstelt aan Nick, de bruidegom. Ashley kijkt in de heldere ogen van een jongeman die minstens zo gespannen lijkt als zijzelf. Is het zijn argeloosheid waardoor hij zo jong lijkt? Hij heeft een prettige grijns, deze leuke man die op het punt staat om zich met hun familie te verbinden. “Ben je nerveus?” vraagt ze hem. “Pfff‚” blaast hij ten antwoord. “Nou, dan kunnen we elkaar vasthouden, ik weet ook niet waar ik het zoeken moet om je bruid en haar ouders te ontmoeten.” ze steekt de draak met haar eigen situatie en aan Nicks reactie ziet ze dat hij het begrijpt. “Barbara zal er zo zijn.” zegt hij trouwhartig. Hij is nauwelijks uitgesproken of de deur vliegt open en de aanstaande bruid komt binnen gestoven. “Rachel! Is Ashley er al? Jullie jurken zijn hiernaast, er kan meteen gepast worden.” Even kijkt ze verwonderd als ze begrijpt dat het haar zus is, met wie Nick staat te praten. Snel loopt ze op hen toe. “Ashley, nou zie ik je in het echt! Geweldig dat je er bent. Ik hoop alleen dat je de jurk past, je bent zoveel groter dan ik dacht”.
Ashley is totaal verbouwereerd door de wervelwind die haar zus is. Ze zou haar niet hebben herkend en loopt op haar toe om haar te omhelzen. “Nee, lieverd, doe maar niet. Ik kan nu echt geen verkoudheid oplopen dus vandaag kus ik alleen mijn aanstaande, hé schat? Lief lacht ze naar Nick. “Het is ook fijn om jou te zien” prevelt Ashley. Barbara pakt haar bij de arm en troont haar mee. “He, gezellig.” Ze roept over haar schouder naar Rachel. “Kom je? Ik wil dat jullie je jurken dragen tijdens de repetitie. Voor het hele beeld.”  Het hele beeld is anders dan Ashley had kunnen bedenken. Op de kleerhangers in een grote kleedruimte hangen twee oudroze, zwaar satijnen jurken met een model dat ze het laatst in het kostuumatelier van de opera heeft gezien. Ze bedenkt dat ze misschien had moeten vertellen dat ze rood haar heeft. Natuurlijk rood. Een rood dat niet samengaat met oudroze. Barbara haalt verrukt een van de gewaden van het hangertje. “O Ashley, zijn ze niet prachtig? Precies zoals ik ze heb uitgekozen. Ik moet je alleen vragen of je straks  even langs mijn kapper wil gaan. Die kan vast wat doen aan je haar, want zo gaat het natuurlijk niet. Misschien een blonde spoeling of een donkere tint erdoor. Daar is nog tijd voor, dat weet ik zeker.” Vlinderend gaat ze naar de tafel waarop twee schoenendozen staan. “Maar‚ wil Ashley tegenwerpen. Dan vangt ze via de spiegel de blik op van Rachel, die met haar hoofd staat te schudden. Ze seint dat Ashley niets moet zeggen. “Laat maar.” zeggen de stille spiegelberichten. Barbara heeft niets door. “Ashley, kijk eens wat een beeldige pumps, precies met dezelfde stof overtrokken. Wil je ze aan doen om te oefenen?” kirt ze. Ashley zoekt nogmaals haar souffleur in de spiegel. Die knikt. “Ja, natuurlijk Barb‚” zegt ze braaf en ziet de twinkel in de ogen van Rachel. Als Barbara met een kushandje de deur uitgaat om nog andere voorbereidingen te treffen, proesten Rachel en Ashley het uit.  “Ik doe wel wat met je haar, maak je daar maar niet druk om! Zonder verf of kleur” belooft Rachel als ze zijn uitgelachen. Samen hijsen ze zich in de enorme gewaden. Het voelt als gedeelde smart.

Tags:

Categorieën: novemberdagen - Kortverhalen

Abonneer

Subscribe to our RSS feed and social profiles to receive updates.

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: