14 november 2007

novemberdagen1411

“Vandaag is de dag”, denkt Nick als hij voor de zoveelste keer die nacht wakker wordt, maar zich nu realiseert dat het licht het wint van het donker. “Het is maar stil, zo alleen in bed”, denkt hij als hij naast zich een lege, koude plek voelt waar zijn Barbara normaal gesproken ligt. “Mmmm”, kreunt hij nog even zachtjes terwijl hij over de plek wrijft en zich inbeeldt dat zij daar ligt. “Nog even en dan zie ik je weer”, mompelt hij verder.

Met een voorspoedig sprongetje wipt hij behendig uit zijn bed en loopt naar de wastafel om zichzelf eerst eens te aanschouwen in de spiegel. “Oh, nee he! De rand van het kussen staat nog in mijn gezicht” en hij ziet, precies op de plek waar hij een tijd gelegen had, een deukje in zijn huid dat identiek is aan de rand van het kussen. “Nou ja, die zal er over twee uur wel uit zijn”, gniffelt hij en stelt zichzelf weer wat gerust.

Nadat hij eerst uitgebreid gedoucht heeft, neemt ie, nog gekleed in zijn badjas, een lekker ontbijtje wat voldoende is maar vooral niet teveel. Hij moet ten slotte nog wel in de pantalon van zijn prachtige donkerblauwe trouwpak passen. Dan hoort hij het alles doordringende geluid van zijn telefoon. Een sms’je.

Goedemorgen schatje, ben je al wakker?
Kusje, je bruid…

Er verschijnt een een grote glimlach op Nick zijn gezicht en hij stuurt haar onmiddellijk een sms’je terug.

Nee, ik droom nog…….van jou..;o)

Het ziet er naar uit dat het een mooie dag wordt die hij hopelijk nooit meer zal vergeten. Ook best wel spannend. Het is een bont gezelschap bij elkaar. De collega’s van vroeger en nu, de familie van Barbara en niet te vergeten haar zus die ze al die jaren niet meer heeft gezien. Zo’n gebeurtenis is toch altijd wel emotioneel en ontroerend. “Zou ik mijn ouders erg gaan missen?”, vraagt hij zich af als hij vooruit blikt. “Mijn moeder had het geweldig gevonden! Zeker wel. Pa ook wel, maar anders. Die was niet zo gauw ergens van ondersteboven. Hij zou sowieso iets zeggen over het geloof van Barbara en haar familie. Katholieken waren nou niet bepaald de vrienden van mijn vader. Maar ja, dat maakt allemaal niet meer uit en in die zin is het prettig dat we door een dominee getrouwd worden….” en terwijl Nick naar de keuken loopt om een kop koffie in te schenken, kijkt hij naar een foto van zijn ouders op het dressoir. “Ja, ik ga ze wel missen”, voelt hij nu overduidelijk en zijn ogen worden nat.

Nick kijkt op de klok en ziet dat hij zich toch nog moet haasten. Op een of andere manier wordt hij altijd weer om de tuin geleid door de tijd. Dan denkt hij dat hij er nog zeeën van heeft, maar dan blijkt het plotseling nog maar een klein stroompje te zijn. Hij trekt zijn ondergoed en sokken aan en pakt zijn mooie, speciaal op maat gemaakte, shirt en trekt deze aan. Ah. Hij is nu al helemaal ‘het mannetje’. “Ik laat dat pak wel zitten”, denkt hij. “ik ga wel zo”, en hij schiet in de lach. “Dat zal Glenn niet erg op prijs stellen, denk ik” en hij ziet Glenn voor zich met een enorm rood aangelopen hoofd. Als hij uiteindelijk zijn pak heeft aangetrokken en zichzelf in de spiegel bekijkt is hij helemaal onder de indruk. “Wow!!! Ik had het natuurlijk al in de winkel gezien, maar toch. Dat is alweer zo lang geleden. Het staat echt super! Hey dude!”, zegt hij cool tegen zichzelf en doet als finishing touch nog wat after shave op zijn kin en een beetje achter zijn oren. Nog een keer in de spiegel kijken en: “Ready to go”, zegt hij hardop en gaat de deur van het appartement uit waar ze nu al weer ruim een jaar samenwonen om op weg te gaan naar het ouderlijk huis van Barbara die daar, traditiegetrouw, de nacht heeft doorgebracht.

Als hij daar aankomt wordt hij liefdevol ontvangen door zijn toekomstige schoonmoeder, Kris. “Hi Nick”, zegt ze. “Wat zie je er prachtig uit! Je zult een hele mooie bruidegom zijn vandaag. Heb je zin in koffie?” en Nick hoeft alleen maar te knikken of Kris is al in de keuken bij het apparaat. Barbara is nog boven om zich op te maken of zo. Af en toe hoort Nick haar vloeken en tieren. “Gaat het wel goed met haar?”, vraagt hij enigszins cynisch aan Kris. “Jawel hoor, maar je weet het he… Ze is niet op haar mondje gevallen. Als het even niet gaat zoals madame het wenst dan zullen we dat weten” en ze lachen samen hartelijk om deze juiste constatering. “Je kunt nog terug hoor”, zegt Kris en Nick proest bijna zijn koffie uit zijn mond van het lachen. “Neehee. Dat wil ik echt niet. Ik ben zo ontzettend gek op die mooie dochter van je” en Kris legt haar hand op Nick zijn rug, wrijft en zegt: “Dat weet ik toch, lieverd. Zij ook op jou”. Dan komt Glenn de kamer binnen. “Hi Nick. Fasten your seatbelts. Ready for take off?” en hij lacht zelf het hardst om zijn eigen grapje. “Weet je Nick. Barbara en ik hebben bedacht dat we het eigenlijk op de traditionele Amerikaanse manier willen doen. Dat betekent dat jij je bruid niet mag zien tot aan het altaar. Ik zal haar begeleiden en aan jou geven. You know?”, en Nick weet niet meteen iets te zeggen en stamelt iets van: “Oh. Ja… uh, nou. Dat is prima toch?” en hij kijkt even naar Kris om te zien of zij er iets van vindt. Kris glimlacht alleen maar en loopt weer naar de keuken. Nu voor een kop koffie voor haar man. “We hebben gisteren natuurlijk wel iets anders gerepeteerd in Canlis”, gaat Nick toch nog even verder op het jongste voorstel van zijn schoonpapa. “Jaja, dat klopt, maar dat maakt allemaal niet zoveel uit. Jij zorgt gewoon dat je er al staat. Rachel zal jou begeleiden en dan kom ik met Barbara. Lijkt me geen probleem” en dat betekent dan ook min of meer einde discussie voor Nick. Hij vindt het wel best en probeert zich niet te ergeren aan deze nieuwe wending.

Dan gaat de voordeurbel. Glenn doet open en tot zijn schrik staat Ashley daar. Glenn was een dag geleden niet bij de rehearsel geweest en had zijn verloren dochter nog niet terug gezien. “Hi dad”, begint Ashley met haar stralende blik en voorkomen. “Zou je me niet eens welkom heten?”, zegt ze vervolgens als het nogal lang duurt voordat Glenn iets zegt. “Ja. Ja. Kom binnen. Sorry. Jeetje meid. Wat zie je er geweldig uit en wat ben ik blij je te zien!”. Glenn begint zelfs te huilen, maar graait meteen een zakdoek uit zijn broekzak. Zo onvoorbereid was hij nou ook weer niet. Na een onhandige omhelzing loopt hij richting de keuken om zijn vrouw te halen. Kris komt rennend de keuken uit en vliegt haar verloren dochter om de nek. “Oh mijn meisje, wat heb ik je gemist. Laat me eens naar je kijken. Wat ben je mooi. Je haar. Prachtig!!” en ze pakt Ashley wederom stevig vast. Ze huilen beiden om hun eigen redenen. “Laten we het vandaag maar niet over de dingen hebben die niet goed zijn gegaan, toch mam?”, vraagt Ashley snikkend aan haar moeder. En Kris knikt alleen maar met haar hoofd op Ashley’s schouder. Dan geeft Ashley Nick een hand en een hug en zegt: “Sorry hoor, voor de emotionele entree, maar je begrijpt dat we elkaar een tijd niet hebben gezien…”. “Ja natuurlijk”, zegt Nick meteen. “Niet meer dan normaal! Ik was voorbereid toch?” en hij knipoogt naar Ashley. Zij hadden elkaar natuurlijk bij de rehearsel al ontmoet en Ashley had hem allang verteld dat ze best opkeek tegen het gevoelige weerzien met haar ouders.

“Nick, het is tijd jongen” zegt Glenn bits en stellig als hij de keuken weer uitkomt. Hij heeft zichzelf weer volledig in de hand. “Je moet gaan. We zijn over een half uur op de locatie en dan zal de plechtigheid beginnen”. Glenn doet vast de voordeur voor Nick open met de boodschap om nu maar echt te vertrekken. “Tot straks, honey”, roept hij nog even gauw naar boven voordat hij de deur uitgaat, maar hij krijgt geen enkele respons.

Bij Canlis staan Rachel en Scott al te wachten. De zaal is prachtig versierd en er staan overal bloemen. De dominee is reeds aanwezig en neemt met Nick nogmaals de volgorde van het officiële gedeelte door. Nick wil hem op de hoogte brengen van de kleine verandering in het script, maar daar weet de dominee natuurlijk al alles van. Glenn had hem uiteraard dezelfde ochtend nog gebeld. Vervolgens loopt Rachel met Nick naar een kleine ruimte naast de zaal en vraagt of hij erg gespannen is. Ze maakt grapjes en vraagt hoe de hereniging met Ashley en haar ouders ging. Ze kent Ashley nog maar een dag, maar mocht haar meteen vanaf het begin. Nick vertelt haar in het kort over de heftige ontmoeting en ondertussen zien ze door de kier van de deur dat de zaal volstroomt met gasten en genodigden. De spanning stijgt en Nick gaat voor de derde keer plassen. Dan is het zover. Rachel kijkt hem aan en vraagt: “Ben je er klaar voor?”. Nick knikt. “En vergeet het niet hoor! Chuck is in gedachten bij je. Ik voel het”. Nick kijkt haar aan en knijpt zachtjes in haar handen alsof hij haar zo zonder woorden wil bedanken. Ze lopen door de deur terwijl de muziek hard door de zaal schalt. De bruiloftsmars van Mendelssohn dendert door de ruimte en de rillingen over de rug. Met een statige, langzame pas lopen Rachel en Nick richting het altaar en Nick concentreert zich van de zenuwen maar op het plafond recht boven de dominee. Overal om hem heen voelt hij nieuwsgierige ogen prikken en een “ah”en “oeh” klinken om hem heen. Allemaal bemoedigende woorden of blijken van waardering voor zijn elegante pak. Bij het altaar aangekomen, geeft Rachel hem nog een kus op zijn wang en loopt terug naar een plekje op de eerste rij.

De deuren van de zaal gaan open en Nick draait zich om. “Mijn hemel, wat is ze mooi”, denkt hij en twee dikke waterlanders vullen de hoeken van zijn ogen. Barbara loopt gracieus naast de grote gestalte van haar vader en lacht verlegen onder haar sluier vandaan. Glenn loopt erbij alsof het voor hem dagelijkse kost is en zal niet snel enige ontroering tentoon spreiden. Nick weet wel beter. Ashley loopt achter Barbara aan en houdt haar jurk min of meer in het gareel. Ze kijkt met een ondeugende blik om zich heen naar de vele verbaasde blikken van familie en kennissen van haar ouders die haar ten slotte ook nooit meer hebben gezien. Nick pakt Barbara bij haar handen vast en stuurt haar zachtjes aan zijn zij, terwijl Glenn weg stapt naar zijn stoel, eveneens op de voorste rij. De ceremonie begint. Na een korte inleiding en grappige anekdote is het moment suprème aangebroken.

“Ja”, zegt hij als antwoord op de bekende vraag. “Ja”, zegt ze zacht en ze kussen elkaar.

Het wordt een heerlijk feest met fijne mensen en vele versnaperingen. Wanneer het moment aanbreekt om afscheid te nemen van het bruidspaar, die voor een paar dagen naar de Rocky Mountains zullen gaan, neemt Glenn het woord. “Lieve Barbara, Beste Nick. Nu jullie huwelijk een feit is en wij allen zeer verheugd zijn over jullie toekomst samen, wil ik jullie het volgende meedelen. Wij hebben met het aanbieden van het cadeau gewacht tot dit moment”, hij stopt even en trekt Kris naar zich toe. “Mama en ik zijn heel blij en trots jullie te kunnen vertellen dat wij een nieuw te bouwen restaurant voor jullie financieren en dat jullie over een jaar jullie eigen bedrijf zullen runnen, hier in Seattle”. Met de verwachtingsvolle blik van een overwinnaar kijkt Glenn het pas getrouwde stel aan. “Oh, daddy”, roept Barbara en vliegt haar vader om zijn nek. “Wow Glenn. Ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen. Ik…” en voordat Nick verder gaat wordt hij onderbroken door Glenn: “Nee, haha. Jij staat wel vaker met je mond vol tanden. Jouw opdracht wordt gewoon om lekker te gaan koken!” en hij giert het uit van het lachen. Het gezelschap lacht volgzaam mee en een applaus is het gevolg van dit genereuze gebaar.

Tags:

Categorieën: novemberdagen - Kortverhalen

Abonneer

Subscribe to our RSS feed and social profiles to receive updates.

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: