15 november 2007

novemberdagen1511

Vanuit de keuken hoort Erin een serie schrille piepjes. Het loopt tegen zevenen in de avond en het is helemaal donker in huis. Erin staat onder aan de trap met een tas vol boodschappen en knipt het licht in de hal boven aan. Daar is haar mobieltje! Ze heeft er de hele dag naar gezocht, maar het gewoon op de keukentafel laten liggen. Als ze haar spullen heeft neergezet en haar jas heeft opgehangen, ziet ze dat ze twee oproepen gemist heeft en er een smsje is binnengekomen.

Erin, zou je me alsjeblieft willen bellen? Ik bel je meteen terug, vanwege de kosten. Ik moet met je praten. Alsjeblieft?

Erin weet dat Ashley bij het huwelijk van haar zus is. De boodschap lijkt dringend. Ashley zou sinds twintig jaar haar familie weerzien en Erin wist dat ze er enorm tegenop had gezien en erg nerveus vertrokken was. Ze hadden het er zelfs nog over gehad toen ze in de artiestenfoyer koffie hadden gedronken, een paar dagen voor Ashley’s vertrek. Ashley had zich afgevraagd of ze er niet een vakantie aan moest vastplakken. “Om alles uit te praten en op een rijtje te zetten en mijn familie opnieuw te leren kennen.” had ze bedacht. Erin had zwijgend naar het sprekende gezicht van de vrouw tegenover haar gekeken. Ergens had ze het idee dat het tussen Ashley en haar familie niet meer goed kon komen. Er was teveel gebeurd. Of eigenlijk te weinig. Ashley heeft in de meest kwetsbare periode van haar leven in de kou gestaan. Dat ze zich na haar verschrikkelijke ziekte zo heeft weten te ontwikkelen, is puur door haar eigen kracht en optimisme. Erin heeft het er ooit eens uitgebreid met haar moeder over gehad en die professionele kijk op de zaak heeft Erin’s kijk verder ingekleurd. Toch verbaast het haar dat Ashley haar wil spreken, terwijl het net een dag na de bruiloft is. Misschien is er iets gebeurd. Of, en daar is Erin een beetje huiverig voor; het bevalt Ashley zo goed dat ze voorgoed wil blijven. Erin moet daar ineens niet aan denken. Ze zou Ashley missen. Ze realiseert zich dat Ashley, in de jaren na haar debuut als regisseur, een vaste plaats in haar leven heeft ingenomen. Voor het eerst in haar leven heeft Erin het gevoel dat ze een vriendin, een “soulmate” heeft gevonden en alhoewel ze dat destijds zo aan haar moeder heeft verteld, heeft ze de zwaarte van dat woord niet als zodanig begrepen. Nu het zou kunnen zijn dat Ashley zich voorgoed in de armen van haar familie besluit te gaan wentelen, weet Erin plotseling dat ze een grote leegte zou achterlaten.

Snel maakt ze voor zichzelf een kleinigheid te eten klaar. Ze heeft in het theater een uitgebreide lunch in de artiestenfoyer gegeten zodat ze thuis maar iets eenvoudigs hoefde te bereiden. Erin houdt ontzettend veel van koken, maar om dat voor zichzelf te doen, daar ziet ze de charme niet van in.

Met haar bord op schoot kruipt ze op de bank. Het is halverwege november alweer. Nog drie weken en alles zal in de Kerstsfeer zijn. Ze weet nog niet zeker of ze met Kerstmis naar huis, naar haar ouders, zal gaan. Pas de dag na Kerst moet ze aanwezig zijn bij een voorstelling van “La Bohème”, de opera van Puccini waar ze nu aan werken. Maar dat is later zorg. Ze kijkt op haar horloge. Tien over half acht. Ze kan Ashley nu wel bellen zonder dat ze bang hoeft te zijn dat ze nog zal slapen. Bovendien kreeg ze het smsje al ruim een half uur geleden.

Het lijkt alsof Ashley de telefoon aan haar oor had. Hij gaat maar een keer over. “Erin? Wat ben ik blij dat je belt. Ik weet het allemaal niet meer… ik ben zo moe..” Ashley, de sterke altijd opgewekte lachebek, huilt. “Wat is er gebeurd, lieverd?” vraagt Erin gealarmeerd.

“Verdorie. Noem me niet zo. Ik ben dat niet waard. Eigenlijk is er niets bijzonders aan de hand. Pa, Ma en Barbara waren misschien wel blij me te zien. Het liefst lijken ze de draad op te willen pakken alsof er nooit iets gebeurd is. Barbara was een stralende bruid op haar manier: alles moest precies gaan zoals zij wilde. Ze liet me zelfs een oudroze, peperduur ding dragen en daar was geen ontkomen aan. Ik voelde me ingehuurd… Als een duur rekwisiet of een speciale figurant… Om iedereen te laten zien dat ik er was voor haar. Ze lijkt op papa. Mama is hetzelfde als vroeger. Nietszeggend. Liefjes, op de achtergrond en vooral, vooral wil ze niet weten dat er dingen anders zijn dan dat zij denkt. Mijn hemel, Erin, ik voel niets voor hen. Ik heb nog meer met Nick, Barbara’s echtgenoot en met Rachel die zo’n beetje zijn pleegmoeder is, dan met mijn hele familie. Ooms en tantes, nichten en neven, allemaal hebben ze diezelfde tevreden trek om hun mond. Erin, ze hebben het allemaal gemaakt, net als papa. Men was verbaasd dat ik er was. Men lachte minzaam als ze me vroegen wat ik voor de kost deed en ik vertelde dat ik in Amsterdam een eigen theaterwinkel heb. Dat is toch niets, lees ik in hun blik. Wat zijn ze blij met zichzelf en wat ben ik weinig waard in hun ogen. En dan de hele ceremonie, de locatie. Alles is perfect, alles schreeuwt “duur” alles ademt “geld”. Rachel voelde dat ook. Volgens mij is zij niet zo. Ik had het idee dat Nick overdonderd werd door zijn eigen huwelijk. Ze krijgen een restaurant als cadeautje… Een soort bruidsschat. Barbara neemt het aan alsof het zo hoort. Erin, ik voel niets meer. Ik ben moe van het toneelspelen en er is niets in me dat maar een fractie warmte voor mijn eigen nest kan voelen… Ik had zo gehoopt dat ik me al die jaren vergist had en dat ik gewoon, net als iedereen een stel fijne ouders had. Dat het allemaal een vergissing was tussen ons…” de stem sterft weg na de lange monoloog. Erin denkt even na voordat ze antwoord geeft. “Ash… ik denk dat je er teveel van had voorgesteld. Niemand is op zijn best tijdens een beladen situatie als een trouwerij. Er is zo’n lange tijd voorbij gegaan, dat kan je niet tijdens een huwelijksdiner of een repetitie overbruggen.” Aan de andere kant van de wereld klinkt een snik. “Maar ik moet toch op zijn minst iets voelen? Ik mag ze niet eens… Mijn moeder die maar met alles mee gaat, mijn vader die in een eigen wereld leeft waarin hij zelf de hoofdrol speelt. Barbara lijkt niet anders. Ze wordt op handen gedragen door Nick. Maar Erin, dat vind ik zo erg: ze vindt dat zo vanzelfsprekend!! Ze vindt alles vanzelfsprekend, de liefde die ze krijgt, de cadeaus die ze krijgt, dat ik over ben gekomen op eigen kosten, alles is zo gemakkelijk gewoon voor haar. Ik begrijp haar niet. Ik begrijp mezelf niet. Ik had niet hier moeten komen.” Ze klinkt alsof ze in paniek is. Erin’s hart draait zich om. Het liefst had ze Ashley door de telefoon naar huis willen trekken. “Geef het nog even tijd, meis. Je hoeft nu nog niets te voelen. Ik denk dat zoiets opgebouwd moet worden. Bedenk dat je langer bij hen weg bent dan dat je daar bij hen woonde. Jullie zijn uit elkaar gegroeid. Bovendien ben je ook moe van de reis, de spanning, zo’n trouwerij is ook voor de naasten niet niks. En Ash, wees alsjeblieft niet zo hard voor jezelf. Natuurlijk voel je wel wat… voor Nick toch? Voor zijn pleegmoeder? Dat zijn mensen die je nu pas leerde kennen. Moet je kijken hoe snel je aan mensen kunt hechten. Het komt vast wel goed. Met je ouders en Barbara is het… nog niet de tijd. Maar het komt, hoe dan ook, op de een of andere manier goed. Vertrouw daar maar op.” Ze hoort zelf hoe zwak dat klinkt. Maar ze weet ook dat Ashley over het algemeen precies weet wat ze bedoelt, soms nog voordat ze het uitgesproken heeft. Dat maakt hun vriendschap zo bijzonder. Vanaf hun eerste gesprek, bijna tien jaar geleden. Ashley had toen uitgesproken dat ze op elkaar lijken. Hun verstandhouding was daardoor gesmeed.

“Ash?” vraagt Erin, even wankelend onzeker door de stilte die is gevallen. Ze hoort hoe Ashley haar keel schraapt. “Misschien heb je wel gelijk, Erin. Ik geloof het alleen niet. Voor het eerst geloof ik niet wat je zegt. Ik heb je altijd geloofd maar dit is niet zo. Het komt niet goed. Ik heb me destijds laten leiden door nieuwsgierigheid en door de verhalen die Neill vertelde over alles hier. Ik dacht dat ik er tussen zou passen, als ik maar mijn best deed. Ik heb Barbara gemaild en ze mailde prompt terug dus ik dacht dat ze me misschien zou hebben gemist. Maar dat is niet zo. Ze is opgegroeid als enig kind. Ze is verwend, omdat mama dacht dat ze daarmee haar moederlijke gevoelens zou kunnen afkopen. En Barbara is Barbara geworden omdat papa wilde dat ze zou worden zoals hij. Ik ben hier vreemd. Zij vinden me vreemd. Ik hoor hier niet en dat is niet veranderd. In feite heb ik nooit bij hen gehoord, het is niet voor niets dat ik altijd zocht naar liefde buitenshuis. Ik was een exotische curiositeit op het huwelijk van mijn zusje. Net als de adembenemend hoge champagnetoren en het spectaculaire uitzicht over de baai. Voor geld te koop. Er komt geen tijd dat het goed komt.” Opnieuw huilt Ashley. Erin huilt diep van binnen mee.

“Het komt niet goed. Want wat is goed? “Ma che vale? Oscura e buona a nulla… “Erin, weet je nog? Dat zingt Minnie in de laatste scene van de eerste acte van “La Fanciulla.” Wat is goed? Ik ben goed voor niets…” Erin wil troostend wat zeggen en dan ineens beseft ze hoe theatraal het eigenlijk allemaal is. De ouders van Ashley, haar zusje, de rijke bruiloft waar het zwarte schaap ten tonele wordt gevoerd als spannende bijzonderheid. En ook, hoe theatraal Ashley ongewild is. Ze begint te zingen:

“ No Minnie, non piangete..

Voi non vi conoscete.

Siete una creatura

d’anima buona e pura..

e avete un viso d’angelo..”

“Wat zingt Dick Johnson hier? “vraagt Erin streng alsof het een overhoring is. Ashley zwijgt een tel. Dan hoort Erin de overrompelende, parelende lach doorbreken. “Nee, Minnie, niet huilen. Je weet niet wat je zegt. Je bent een puur iemand met een goed hart. En je hebt een gezicht als van een engel. Nou, Erin, dat is nogal overdreven.” Er lijkt iets te zijn veranderd in Ashley’s stemming.. Erin gaat even door met plagen. Dat helpt blijkbaar.. “Jij was net een beetje overdreven. Teveel zelfmedelijden, meisje. Dat komt door je jetlag. Natuurlijk is het rot voor je dat het allemaal zo anders loopt met je ouders en je zus. Maar dat is niet het einde van de wereld. Dus droog je tranen, maak er nog een paar dagen het beste van en kom dan snel naar huis. Hier, waar je vrienden zijn.”

“Wat kun jij hard zijn, Erin! Zelfmedelijden, verdorie. Maar je hebt eigenlijk gelijk. Zoals meestal. Ik liet me teveel gaan. Kan niet tegen bruiloften en vliegen. Ben allergisch voor familie. Ik ben geen Amerikaanse meer. Amsterdam is mijn thuis geworden. Ik ga nog wat “socialisen,” zoals men dat van me verwacht, mijn nieuwbakken zwager moed inspreken en misschien met Rachel eens stevig lachen om alles hier en dan kom ik snel naar huis. En dan hou ik keurig netjes contact met mijn mammie via email, vertel haar over de hoogtepunten in mijn leven. En niet over de dieptepunten want die wil ze niet weten. Erin, dank je wel. Je bent mijn beste vriendin.”

“En jij de mijne. Dat moet wel, je kost me klauwen met geld… Want terugbellen, ho maar!”

Tags:

Categorieën: novemberdagen - Kortverhalen

Abonneer

Subscribe to our RSS feed and social profiles to receive updates.

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: