17 november 2002

novemberdagen1711

“Wat wil je er bij drinken?”, vraagt Nick aan Barbara. “Laten we een heerlijk Californische Zinfandel proberen”, antwoordt ze resoluut en Nick verbaast zich enigszins over haar wijnkennis. “Jaha. Dat had je niet gedacht he?” Nick kijkt Barbara even aan alvorens te antwoorden. “Nee. Inderdaad. Ik ben aangenaam verrast. Eindelijk een tafelgenoot die zelf haar wijn kan uitkiezen”, zegt hij lachend en Barbara lacht van harte mee.

“Hoeveel tafelgenoten heb je eigenlijk gehad Nick? Zo door de jaren heen? Ik bedoel dan vrouwelijke tafelgenoten hè, waarmee je niet alleen gegeten hebt?” Nick neemt net een hap van zijn amuse en kijkt haar ondeugend aan. Aangezien hij met volle mond niets kan zeggen, maakt hij met zijn vingers tel bewegingen en pretendeert alsof het om tientallen vrouwen gaat. “Ja hoor”, schiet Barbara weer in de lach. “Ik geloof er niets van. Weet je? Ik schat jou in op een enkel serieus vriendinnetje en een paar mislukte dates. Misschien heb je zelfs nog wel eens per ongeluk met een meisje gekust terwijl dat eigenlijk niets voorstelde, maar meer kan ik me echt niet indenken”.

Nick heeft ondertussen zijn mond leeg gegeten en zegt: “Oh. En waar baseer je dat dan op? Staat het op mijn voorhoofd geschreven of zo?” en hij trekt zijn hoofdhuid op zodat er allemaal rimpels ontstaan.

Barbara kon natuurlijk niet weten dat Nick inderdaad nog nooit echt een vriendinnetje had gehad en ooit slechts één keer had gezoend. Het was er gewoonweg niet van gekomen. Toen hij nog thuis woonde was hij voornamelijk bezig met het helpen en later ook verzorgen van zijn moeder en toen hij eenmaal in de States was aanbeland, had hij zich volledig op zijn werk gestort.

Eén keer was het gebeurd. Op een avond dat hij stiekem uit was gegaan met wat jongens van de middelbare school. Ze hadden hem meegevraagd en hij wilde dit keer nou eens geen ‘nee’ zeggen. In een discotheek waar allemaal jongens en meiden van zijn leeftijd kwamen, had hij een paar uur aan de bar gehangen totdat er een meisje naar hem toe was gekomen. Ze was behoorlijk aangeschoten en vroeg Nick hoe hij heette en met wie hij daar was. Voordat hij het wist zei ze met haar dronken hoofd dat ze zin had om met hem te tongen en had gelijk de daad maar bij het woord gevoegd. Het was eigenlijk helemaal niet lekker en Nick kapte het, na een paar minuten, dan ook maar af. Hij was gelijk alleen naar huis gegaan en was teleurgesteld over zijn ‘tongdebuut’. Hij wist verdomme geeneens haar naam.

“Nou? Kun je het zien aan mijn voorhoofd?” en hij trekt nog gekkere gezichten dan hij al deed. Ze lachen hardop en de andere gasten kijken geërgerd in hun richting. “En jij dan?”, vraagt hij nu aan Barbara zonder haar enig uitsluitsel te geven over ‘zijn’ waarheid. “Ik heb niemand gehad. Althans niet serieus. Ik heb wel een paar keer gezoend met jongens van school en een keer op vakantie, maar daar bleef het ook bij”. “Is dat echt alles?”, vraagt Nick nu plagend. “Ja eigenlijk wel. O.k., bij één jongen ging het wel wat verder die ging meteen recht op zijn doel af en zat na een simpel kusje meteen met zijn handen onder mijn blouse. Niet dat ik dat niet leuk vond, maar het ging me net toch iets te snel”. “Dus”, gaat Nick verder. “Dat betekent dat we allebei gewoon nog maagd zijn?” en hij kijkt Barbara vragend aan. “Uh, ja als jij dat zegt. Ik in ieder geval wel” antwoordt ze en Nick moet lachen. “Waarom lach je”, vraagt Barbara gelijk. “Je lacht me toch niet uit?”. “Nee. Nee”, zegt Nick. “Ik moet lachen, want ik moest aan mijn ouders denken. Die zouden trots op me zijn!” En hij schatert het nu uit tot ongenoegen van enkele andere gasten.

Opeens kijkt Barbara heel serieus en zegt: “Weet je Nick” en Nick ziet de ernst in haar ogen en hoort de nadruk in haar stem. “Eigenlijk moest ik bij iedere kus die ik kreeg weer aan jou denken. Aan de eerste keer dat ik je zag, in die keuken van de YMCA. Ik vond je zo lief en zorgzaam. Dat een man ook zo lief kon zijn. Ik bedoel: ik was natuurlijk mijn vader gewend” en Nick knikt instemmend. Hij is wel content met wat hij hoort. “Ga verder”, zegt hij gekscherend en dat doet ze dan ook. “Tja ik weet niet, maar ik denk dat ik eigenlijk al heel lang verliefd op je ben, maar dat is geen nieuws voor je. Dat had ik je ook al geschreven in een van mijn meest recente brieven”. “Ja. Ja”, zegt Nick nu heel geconcentreerd alsof hij weet dat hij een van de belangrijkste momenten in zijn leven gaat meemaken. “Ik weet dat wel, maar dacht min of meer dat dit een soort impulsieve mededeling was, gericht aan de Nick van de brieven. Je meent het dus echt?”

Barbara knikt alleen maar terwijl ze naar beneden kijkt, geschrokken van de manier waarop ze zichzelf ineens enorm kwetsbaar op heeft gesteld. Dat is niets voor haar. “Always in control” is haar credo en ze is de stoerste meid van haar opleiding. Nee, dit keer niet. Dit keer liet ze zich leiden door haar gevoel en dacht niet meer na. “Laat mijn hart maar spreken”, denkt ze letterlijk en als ze weer opkijkt ziet ze de betraande ogen van Nick die haar hoopvol aankijken.

Een onzekere glimlach en zijn hand op de hare. Zijn duim wrijft over de rug van haar hand en ze draait deze nu om. Ze pakken elkaars hand beet en strelen elkaar. Dit lijkt minutenlang te duren. Het voelt zo fijn. Alleen maar het strelen en onderzoeken van elkaars handen. Nooit zullen ze de contouren meer vergeten of de warmte van de huid. Heel langzaam buigt hij over de tafel en kust haar op de mond. Gewoon een kus van lippen op lippen en het voelt als een frambozensnoepje op een zomerse dag. De erotische lading van het handengewrijf neemt met de minuut toe en gedurende de gehele maaltijd wordt deze heerlijk opgevoerd. Voetengevrij en af en toe onwennig een kusje.

“Zullen we het dessert maar overslaan?”, vraagt Nick en Barbara bloost terwijl ze ‘ja’ knikt. Onderweg naar het Motel waar Nick logeert, kunnen ze niet meer van elkaar afblijven en zoenen alsof ze jaren in minuten proberen te proppen.

Nick doet de deur van zijn kamer open. Er wordt weinig gezegd. Ze springen als jonge honden op het veel te slappe bed. Het matras veert bijna tot op de vloer, maar dat doet er niet toe. Ze hebben elkaar te pakken. Ze lusten en likken elkaar. Ze smaken en proeven elkaar en genieten van elkaars naakte lichaam. Een verrukkelijke openbaring is deze eerste keer. Ze kunnen niet meer ophouden en vrijen uren aan een stuk door. Totdat Barbara van de klok schrikt en zegt: “Oh nee hè! Ik moet echt wel om twaalf uur thuis zijn. Je weet wel. Anders gaan mijn ouders toch vragen stellen”.

Nick pakt haar arm vast en zegt: “Neehee…je moet blijven”, maar dat kan echt niet. Het juk van haar ouders (lees: haar vader) is, zolang ze nog thuis woont, nog te groot om onder vandaan te komen. “Nee, Nick ik moet echt gaan” en ze kust hem nog eens vol op de mond. “Ik zie je morgen weer, toch?” Ze kijkt hem bijna smekend aan. “Absoluut”, roept Nick nu hard. “Morgen. Morgen ben je van mij!” en ze lachen beiden terwijl Barbara haar jas aandoet. “Volgens mij ben ik dat vandaag al, schatje”, fluistert ze nog even in zijn oor en loopt vervolgens de kamer uit, op weg naar haar auto.

“Half elf kom ik je ophalen”, roept ze nog en Nick blijft verlekkerd op bed liggen. “Wat een intens geluk”, denkt hij en valt in een diepe slaap.

De volgende ochtend wordt hij wakker van het geluid van zijn telefoon. “Oproep gemist” staat er in het scherm en vervolgens verschijnt er een sms bericht van Margie.

Nick. Bel zo gauw mogelijk als je dit leest. Er is iets afschuwelijks gebeurd.

Nick belt direct terug en hoort het slechte nieuws.

“Nee!!!!”, schreeuwt hij uit. “Het is niet waar, dit kan niet! Waarom hij verdomme?” Hij ploft op de enige stoel in de motelkamer. “Wat is er precies gebeurd?”, vraagt hij nu, nadat hij weer een beetje bij zinnen is gekomen. En Margie vertelt: “Chuck was vanochtend heel vroeg wakker om naar de markt te gaan en had mij geroepen om vast het ontbijt voor de guys te regelen. Hij was druk op zoek naar een paar nieuwe veters voor in zijn nette schoenen, omdat deze de vorige keer gebroken waren. Nergens kon hij ze vinden. Hij had ondertussen overal gezocht en zelfs de jongens waren er wakker van geworden. Het hele huis in rep en roer. Je kent Chuck als hij soms zo’n bui heeft wanneer iets hem niet lukt. In ieder geval; nog steeds geen veters. Nadat iedereen uiteindelijk wakker was geworden en elk kastje overhoop was gehaald, besloot hij toch zijn laarzen aan te trekken en terwijl hij die aantrok heeft hij waarschijnlijk een hartaanval gekregen. Ik hoorde een gil en hoorde hem toen vallen. Ik wist meteen dat er iets goed mis was”

“Lieve hemel”, zegt Nick. “Dit is echt afschuwelijk. Mijn God. Ik ben er helemaal kapot van” en Margie onderbreekt hem. “Ik weet niet of je hierheen kunt komen, want de guys en ik hebben je nu echt even nodig”. “Ja, nee natuurlijk”, antwoordt hij. “Ik pak mijn spullen en ga meteen naar het vliegveld. Ik laat je wel weten wanneer ik ben geland. Take care” en hij hangt op.

Tags:

Categorieën: novemberdagen - Kortverhalen

Abonneer

Subscribe to our RSS feed and social profiles to receive updates.

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: