19 november 2007

novemberdagen1911

Die Ashley was eigenlijk een heel leuke dame dacht Lisa bij zichzelf.    Helemaal anders dan zijzelf en ook veel wereldser dan Rachel, maar ook gewoon een ‘down to earth’ persoontje.  Ze hadden met hun viertjes, want Joy was er ook af en toe bijgeweest, een ontzettend leuke tijd gehad in Port Townsend.  Het was ook voor haarzelf even stoom afblazen na een jaartje van katoen geven en het had haar goed gedaan.

Enerzijds was het jammer dat de korte vakantie afgelopen was, anderzijds had iedereen er nu fantastische herinneringen aan overgehouden.  Zalige vrouwengesprekken zonder dat ze gingen over de typische ‘vrouwenzaken’.  Noch Rachel, noch Joy, en al helemaal Ashley niet, waren daarvoor te vinden.  Doe maar gewoon normaal, dan doe je al gek genoeg was raar maar waar het motto van hen alle vier. Logisch eigenlijk dat Ash zich dus niet goed voelde op dat huwelijk van haar zusje, en goed van Rachel om daar naar te handelen.

Lisa had nog eens in de keuken van Canlis mogen werken.  Toen Brian haar vroeg om een avond in te springen voor een huwelijksdiner had ze onmiddellijk toegehapt. Het leek haar wel leuk om nog eens ‘fine dining’ te koken na dit jaartje in de B&B.  Lisa had zelf een van de verrassingsdesserts mogen uitvinden.  Dat was dus helemaal feest.  Het vertrouwen krijgen om een dessert te mogen maken voor zo’n sjieke gelegenheid.  Hoe graag ze het ook deed, en hoe verknocht ze ook was aan het schiereiland, het had haar ontzettend goed gedaan om nog eens samen te mogen koken met Jeff.  Nog eens alle registers opentrekken.  Nog eens met de meest luxueuze producten mogen werken.  Organische ingrediënten waren uiteraard top, toch was deze afwisseling goed geweest.  Het had haar de nodige zelfbevesting gegeven dat ze het niet verleerd was.  Op de achtergrond was misschien een heel klein stemmetje te horen geweest dat ze dit vaker zou moeten doen.  Maar daar hoorde dan uiteraard ook de stress van de gewone restaurantkeuken bij.  Goed voor een jonge chef, maar Lisa had er teveel levenservaring voor.    Gewoon rustig de job kunnen doen die je graag doet en mensen tevreden stellen was ook lang niet slecht.

De afgelopen week was de B&B gesloten geweest voor gasten.  Redelijk logisch, aangezien zowel zij als Joy in Seattle werden verwacht voor de trouwerij.  Joy werd verwacht als zakenpartner van Glenn, en Lisa dus als kok.  Na het dessert was ze – samen met het voltallige keukenteam – even naar de zaal gegaan om felicitaties in ontvangst te nemen en de bruid en bruidegom geluk te wensen.  Ze kende de bruidegom, een zekere Nick, maar had niet onmiddellijk meer een idee van waar.  Pas later was haar cent gevallen en kon ze de jongen plaatsen.  Anderhalf jaar geleden had ze nog een aantal weken stage gelopen in een restaurant in Vancouver, en Nick werkte daar als sous-chef.  Wat een kleine wereld toch.  En alsof de wereld nog niet klein genoeg was, had ze die avond ook Rachel gezien.  ‘Haar’ Rachel.  De Rachel uit Idaho Falls.   Dat was pas een echte verrassing geweest.  Heel veel tijd hadden ze toen niet gehad om bij te praten, dus had Lisa aan Rachel voorgesteld om voor een paar daagjes naar de B&B in Port Townsend te komen.  Wat bijpraten. Wat wandelen. Wat uitrusten.  Altijd handig, werken in een B&B… Steeds logeerkamers genoeg.  Het bruidsmeisje had ook in de buurt van Rachel gestaan.  Achteraf was dat Ashley gebleken.  En die wilde op dat ogenblik het liefst overal zijn, maar niet bij haar familie.  Dus de drie dagen die ze nog had voor haar vliegtuig haar terug naar Schiphol zou vliegen, wilde ze ook wel heel graag doorbrengen op de Peninsula.  Aangezien ze goed overweg kon met Rachel, had Lisa daar uiteraard geen bezwaar tegen gemaakt.  Het was voor Lisa een garantie: Als Rachel die mensen zag zitten, dan was de kans groot dat zij er ook mee overweg zou kunnen.

Pas achteraf was het Lisa duidelijk geworden dat het geen zuiver toeval was dat Brian haar had laten koken die avond.  De ware toedracht had ze van Joy gehoord.  Glenn was met het ‘bombastische’ idee afgekomen om zijn dochter en schoonzoon een ‘restaurant’ cadeau te toen.  Dat het restaurant verbonden was aan de B&B en dat Joy en Keith er ook de helft in participeerden had hij maar verzwegen bij de aankondiging.  Maar voor hij Lisa – opnieuw – zou aannemen in de keuken, wilde hij nog even checken of ze het nog niet verleerd was.  Dat Lisa kon koken, en dat de maaltijden in de B&B een grote reden waren voor mensen om terug te komen, had hij het afgelopen jaar al stilzwijgend kunnen ondervinden. Ze had er wel nog nooit een compliment van hem voor gekregen, maar ach, dat maakten Keith en Joy – en de gasten natuurlijk – wel goed.  Waar het Glenn eigenlijk om te doen was, had ze van Joy vernomen, was met een groot gebaar een ‘restaurant’ kunnen weggeven, maar wel zelf de volledige controle behouden.  Glenn wilde graag doen alsof hij zijn schoonzoon een cadeau gaf, maar tegelijkertijd speelde hij baas en bepaalde alles.  Ze had nu al medelijden met die kinderen, terwijl ze hen niet eens kende.

Deze gang van zaken had Ashley totaal niet verbaasd.  Ze had heel hard gehoopt dat haar vader na twintig jaar veranderd zou zijn, milder geworden, maar het tegendeel bleek waar.    Ze hadden de boot genomen naar “the San Juan Islands” en een dagje echt ‘Island Time’ genoten.  Noch Rachel, noch Ashley waren bekend met die term en Lisa was blij genoeg om het te kunnen aantonen.  Als je op een eiland leeft, en dus afhankelijk bent van de ferries, dan moet je daar ook naar leren leven.  De boot vaart één keer per twee uur, en als de boot vol is, dan is ie vol, en moet je wachten op de volgende.  Je kan dan niets anders doen dan een boek lezen, een wandelingetje maken en wachten.  Want je hangt immers af van de ferry om aan de overkant te geraken. Dus rechtsomkeer maken is dan geen optie.  Lisa had ‘Island time’ al heel lang geleden leren kennen en ze genoot ervan.  Haast en spoed is niet goed.  Uiteraard hield ze niet van slabakken of treuzelen, maar het wachten op de ferry lijkt een beetje voldoen aan een natuurlijke behoefte van tot rust komen.  Op de ferry lazen de meeste mensen.  Of ze deden een dutje.  De meesten hadden zich er helemaal aan aangepast.

Dat deed ze nu zelf ook.  Ze was op de terugweg van Tacoma Airport waar ze Rachel en Ashley op het vliegtuig gezet had en herbeleefde de laatste paar dagen opnieuw.  Ze had geluk gehad en de laatste ferry naar Widbey Island nog kunnen boeken vandaag.  Na Long Island, New York, was Widbey Island het grootste eiland in de States.  Lang en smal.  En een perfecte barriëre tussen de drukte van Seattle en ‘haar’ schiereilandje.  Maar ook Widbey Island kon Lisa ontzettend bekoren.  Ze hadden er zelfs nog een ouderwetse drive-in movie theater.  Lisa besefte dat ze zo veel mooie herinneringen had die verbonden waren aan deze streek.  Ze woonde hier dan nog maar een jaartje, maar de vakanties in de jaren ervoor hadden ook, eigenlijk vooral, gezorgd voor de meest memorabele herinneringen.  Als je reisde kwam je eigenlijk op veel meer plekken dan als je ergens woonde.  Uiteindelijk beland je dan vooral in het woon- werkverkeer en kom je nog maar zelden elders.

Neen, Lisa besefte voor de zoveelste keer dit jaar hoeveel geluk ze had.  Zouden dit haar zeven vette jaren zijn dan?  ‘Alleen’ in Amerika aankomen, en onmiddellijk opgevangen worden door vrienden.  Geen enkel moment zonder onderdak geweest.  Onmiddellijk met haar droomstudie kunnen beginnen en bijna direct met een betaalde stageopdracht kunnen starten.  Dan van de ene externship in de andere rollen en een droomstage mogen doen in Canlis.  Daarna de aanbieding van het jaar krijgen om, in een op voorhand reeds door haar uitverkoren plekje in de Pacific Northwest, samen met toffe mensen een B&B uit te baten.  En toen hield het gelukkig toeval nog steeds niet op.  Quasi binnen de week een prachtig appartement op een dienblaadje aangeboden krijgen, nog voor ze echt aan het zoeken was.     Eigenlijk mankeerde aan haar geluk maar één kleinigheidje.  Als ook dat zichzelf zou oplossen, dan kon haar hemel echt niet meer stuk.

Tags:

Categorieën: novemberdagen - Kortverhalen

Abonneer

Subscribe to our RSS feed and social profiles to receive updates.

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: