24 november 2007

novemberdagen2411

Vanavond komt Ashley eten. Erin heeft op het internet inspiratie voor de maaltijd opgedaan. Het wordt een lekkere, eenvoudige ovenschotel die ze gevonden had op een kookblog. De naam van de site sprak haar aan: Hungry Feelings, dat klonk veelbelovend. Ze zag dat de webmaster ‘Lisa’ heet en dat vond ze grappig omdat Ashley na de bruiloft met een kokende Lisa had opgetrokken. Het zou heel toevallig zijn als het om dezelfde Lisa gaat. Maar toeval bestaat, weet Erin.

Ashley is alweer een paar dagen terug uit Amerika. Ze hebben elkaar maar één keer gezien omdat het werk volop de aandacht eiste. Erin ziet tegen de avond op, want vanmorgen kreeg ze een brief van Neil waar ze volledig door verrast werd. De inhoud was wonderlijk en verwarrend en had alles met Ashley te maken.  De vage, niet te defini√´ren gevoelens die Erin al jaren bij Ashley en Neil voelde, blijken nu helemaal op hun plaats. Ze moet er met Ashley over praten. Want Neil zit op dit moment in Sydney en zingt daar in Salomé van Richard Strauss. Natuurlijk zal ze hem bellen. Ze wil zijn stem horen en niet alleen op een CD. Ze wil hem de dingen horen zeggen die hij altijd tegen haar zegt. Alsof er niet een wereld van verschil tussen is gekomen. Alsof de kaarten niet anders liggen door zijn brief.  Voor de derde keer vandaag neemt Erin de volgeschreven velletjes uit de enveloppe. Het meeste kent ze al bijna uit haar hoofd maar ze wil het nogmaals in zich opnemen. Neil heeft een prettig, duidelijk handschrift en omdat ze weet dat elke letter aan haar gericht is, lijkt zijn aanwezigheid dichtbij.

Lief meisje,
Deze brief schrijf ik vanuit mijn hotelkamer met uitzicht op het schelpachtige gebouw van het Sydney Opera House. Ik kan vanaf het toneel binnen tien minuten thuis zijn. Salomé is heerlijk om te zingen; het is een geweldige regie. Fijne collega’s. Alleen de dirigent is jong en het is zijn eerste Strauss, dus we moeten over en weer aan elkaar wennen. Zoals gewoonlijk zou ik willen zeggen: -wish you were here- maar dat kan niet. Dat is de keuze die we hebben gemaakt toen we besloten toe te geven aan onze gevoelens.  Ik schrijf je deze brief om je iets heel anders te vertellen. Iets waarvan ik vind dat je het moet weten, iets waar je recht op hebt om het te weten. Tenslotte zijn we al zeven jaar.. ja, wat zijn we? Geliefden? Afstandsminnaars?
Toen ik tien jaar geleden bij de Opera in Amsterdam zong, in het oude gebouw, stapte ik een keer uit de lift en zag jou bij de balie staan. Ik geloof dat ik iets tegen je gezegd heb, ik weet dat niet meer zeker. Anders had ik het willen doen. Ik vond je zo ontzettend leuk en zoenbaar. (Dat is overigens nog zo hoor, lieveke!) In diezelfde periode heb ik ook Ashley een keer gezien. Ook Ashley trok mijn aandacht maar dat was omdat ze me zo bekend voorkwam.  Pas tijdens La Fanciulla, ruim twee jaar later, kon ik mijn gevoelens voor jou een beetje laten gaan en het resultaat weten we allebei. Maar ook pas tijdens La Fanciulla sprak ik Ashley voor het eerst. We zijn toen een keer wat gaan eten. Omdat ik zeker wilde weten of zij was die ik dacht dat ze was. Het klinkt cryptisch maar het zal je duidelijker worden.  Deze week was Ashley voor het huwelijk van haar zusje thuis en ook ik was een paar dagen thuis. Dat wil zeggen, bij mijn ouders. Ashley en ik hebben elkaar gezien en hadden heel wat te bespreken.

Hier stopt Erin even met lezen.   Vanmorgen, toen ze de brief voor het eerst zag, had ze het gevoel dat de grond onder haar voeten vandaan geslagen werd. Ze was bang om verder te lezen, om datgene te lezen wat ze niet wilde weten. Neil en Ashley‚ Neil en Ashley, zoemde het in haar hoofd en dat kneep haar maag dicht. Ze had zichzelf een kop koffie gemaakt alvorens ze het tweede deel van Neils ontboezemingen in zich opnam. De knoop in haar maag werd niet minder door de koffie. Erin had kouwelijk door haar grote kamer gebanjerd, had het liefst willen huilen, had nog liever de brief willen verscheuren en voorgoed een einde willen maken aan de toch al onhandige langeafstandsrelatie met Neil. Tegelijkertijd wilde ze Ashley opbellen en met haar praten. Dat laatste zou vanavond gebeuren, alhoewel de situatie toch iets anders ligt dan Erin op dat punt in de ochtend nog dacht, toen ze gehaast naar Ashley telefoneerde en haar voor de maaltijd uitnodigde. Toen ze uit alle macht probeerde zo luchtig mogelijk over te komen en haar stem niet al te zeer te laten trillen.   In dat korte tijdsbestek van de kille ochtend realiseerde ze zich dat ze van Neil houdt. Dat ze nu al zeven jaar geen andere mannen ziet staan, dat ze al die tijd trouw is gebleven aan iemand die ze soms maar enkele dagen per jaar ziet. Maar als ze hem dan ziet, als ze zich in zijn armen weet met zijn mond op de hare, dan zijn alle maanden van wachten de moeite waard. Het is eens voorgekomen dat Neil twee producties in Amsterdam zong, in één seizoen. Dat jaar was een van de meest gelukkige jaren geweest want in die tijd waren ze onafscheidelijk. Zo nu en dan waren er etentjes met vrienden en kennissen, Neil had tenslotte in de tien jaar dat hij met regelmaat in Amsterdam zong, veel vrienden gemaakt. Een dirigent, een productieleider, het musicerende stel waar Erin haar appartement van huurt. En ook Ashley. Maar dat maakte voor Erin toen geen verschil. Integendeel, ze waren samen en het leek alsof ze een jong, verliefd stel waren. Als ze uit waren geweest met vrienden, of bij Ashley hadden gegeten, dan gingen ze terug naar het huis waar ze tijdelijk samen leefden. Ze hadden het meer dan goed samen en dat was alles waard. Ze waren zelfs een lang, vrij weekend naar Erins ouders geweest die weliswaar vaag op de hoogte waren van de ingewikkelde liefde van hun dochter, maar die de knappe man waar Erin voor was gevallen, nog niet eerder persoonlijk hadden ontmoet. Ook zij waren overrompeld door zijn charme.   Erin overdacht dat allemaal voordat ze verder ging lezen. Ze wilde zich liever in de zoete herinneringen wentelen dan de pijnlijke waarheid te moeten aannemen.  Maar uiteindelijk vouwde ze de brief dan toch open en in een mist van tranen pakte ze de draad van Neils schrijven weer op.

Wat ik al zo lang eerder had gezien, was de opvallende gelijkenis tussen Ashley en mijn moeder. Dezelfde haren, dezelfde ogen. Mijn moeder komt uit een Iers immigrantengezin. Haar teint heb ik als klein jongetje altijd prachtig gevonden, ik wist ook zeker dat ik met mijn moeder zou trouwen. Ashley is door de jaren heen steeds meer op mijn moeder gaan lijken en ik zag dat gebeuren. Ik heb het er met haar nooit over gehad, maar we wisten wel dat we uit dezelfde buurt kwamen. Ashley zei zelfs een keer dat ze de zaak van mijn ouders kende. Ze was er als kind wel vaker geweest. Om een lang verhaal kort te maken; ik heb het er met mijn moeder over gehad, nadat ik Ashley weer zag. Mijn gevoelens klopten: Ashley is mijn halfzus. Opgegroeid bij haar biologische vader en zijn vrouw. Haar zusje, voor wiens huwelijk ze over was gekomen, is dus in feite haar halfzusje.   Mijn moeder vertelde dat ze, in de eerste jaren toen ik klein was, veel alleen was omdat mijn vader altijd met de zaak bezig was. Hij was vaak op reis om zijn assortiment van horeca-artikelen uit te breiden en samen te stellen. In die periode is mijn moeder een keer door een andere man ‘getroost’. Uit dat liefdeloze slippertje ontstond een zwangerschap. Mijn moeder was radeloos omdat ze het mijn vader natuurlijk niet durfde te vertellen en niet bij haar minnaar terecht kon. Die was immers ook vreemd gegaan, nota bene vlak voor zijn huwelijk. Maar toen de zwangerschap vorderde en ze het niet meer voor mijn vader verborgen kon houden, heeft mijn moeder het toch opgebiecht. Mijn vader was verdrietig en geschokt maar hij verweet het zichzelf ook een beetje omdat hij zijn jonge vrouw zoveel alleen gelaten had. Uiteindelijk wilde hij de verleider van mijn moeder op zijn verantwoordelijkheden wijzen. Die wilde er eerst niets van weten omdat hij inmiddels getrouwd was. Maar uiteindelijk is er wederzijds besloten dat hij het kind samen met zijn vrouw zou opvoeden. Mijn moeder heeft enkele weken na de geboorte van de baby afstand gedaan en Ashley is opgenomen in het gezin van haar eigen vader. Ma heeft er wel op gestaan dat ze het kind af en toe mocht zien. Misschien zijn de bezoekjes aan de zaak van mijn ouders de momenten geweest die Ashley zich kan herinneren. Mijn moeder is er nooit helemaal overheen gekomen alhoewel ze het toentertijd de enige juiste oplossing vond.  Ze heeft nooit geweten dat Ashley zoveel problemen had met haar vader en zeker ook niet dat ze is weggelopen. Vreemd vond ze het wel dat de contacten verwaterden maar ze gooide dat op het feit dat Ashley‚Äôs vader inmiddels een tweede dochter had gekregen en misschien wilde zijn vrouw ook niet meer dat er contact bleef.  Na de bruiloft van haar zusje is Ashley een lang weekend met een paar nieuwe kennissen weggeweest. Daarna hebben wij elkaar opgezocht en heb ik haar mee naar huis genomen. Ashley en mijn moeder hebben kennis gemaakt. Mijn goeie ouwe vader heeft zich wat afzijdig gehouden maar het moet hem toch ook wel veel hebben gedaan. Toen ik wegging heeft hij me vastgehouden zoals hij deed toen ik jong was. Hij zei me dat ik mijn zusje niet meer uit het oog moest verliezen, dat hij graag zelf een dochter had gehad die zo op mama leek. Er is heel wat verdriet geweest toen. En dat werd allemaal weer opgerakeld. Ik vond het  moeilijk om dat te beseffen en ik had het liefst gewild dat ik er met niemand over had gepraat, dat ik alles gelaten had zoals het was. Maar Ashley weet het dus. Ik weet niet of ze haar vader hiermee al geconfronteerd heeft. Ze zei me dat ze nu begreep waarom zij en haar vader altijd met elkaar in de clinch hadden gelegen en waarom ze zich als kind thuis altijd een buitenstaander had gevoeld. Daar sprak ook al zo‚Äôn verdriet uit.    Erin, wil je haar zoveel mogelijk helpen met deze nieuwe wetenschap? Haar helpen verwerken? Desnoods je moeder vragen om advies hierin? Ashley heeft harder dan ooit een vriendin nodig. Ik weet niet hoe ze er nu tegenover staat, ik heb haar maar heel kort even gesproken toen ik naar Sydney ging en zij weer terug naar Amsterdam. Ze wilde wat ruimte hebben, zei ze. Mijn ouders hebben gelukkig elkaar en ondanks de misstap van mijn moeder en alle pijnlijke dingen daarna zijn ze nog steeds een hechte twee-eenheid. En ik, ik heb mijn werk en ik heb jou. Maar Ashley heeft eigenlijk niemand behalve ons. Haar familie is natuurlijk een moeilijk punt en ik weet niet hoe ze dat wil gaan aanpakken.

De rest van de brief verzandde in het uitspreken van zijn verlangen naar haar en Erin beseft dat ook Neil een heel andere kijk op zijn jeugd en zijn ouders heeft gekregen.   Ze steekt de kaarsen aan in de inmiddels donker geworden kamer. De gegratineerde groenteschotel zet ze automatisch in de oven. De hele wereld draait in haar gedachten alleen maar om Ashley en Neil. En om de wrange draai van een eenmalige, hartstochtloze vrijage.  Als Ashley even later bleek en koud voor de deur staat, trekt ze haar snel naar binnen. Ze omhelst haar innig. Ze houdt niet alleen van Neil, maar ook van zijn zus.

Tags:

Categorieën: novemberdagen - Kortverhalen

Abonneer

Subscribe to our RSS feed and social profiles to receive updates.

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: