25 november 2008

novemberdagen2511

Die ochtend was Lisa al heel vroeg wakker.  Er diende dan ook nog zoveel te gebeuren.  Ze had zich heel graag nog even omgedraaid in de armen van haar vriendje, maar die was er niet.  Het bed voelde nog warm, dus echt lang kon hij nog niet op zijn. Ze drukte haar hoofd in zijn hoofdkussen en snoof zijn geur op voor ze met een zwier uit bed stapte.  Het was een donkere nacht, en toch diende er heel veel werk verzet te worden.  Morgenavond om 19u00 werden er meer dan 60 gasten verwacht voor de opening van The Lighthouse, en er diende nog heel wat afgestreept te worden op het todo-lijstje.

Keith zou zich bezig houden met alle vergunningen, paperassen, drukwerk en bestellingen bij de leveranciers.  Joy nam alle interviews met de plaatselijke pers, uitnodigingen van VIPS en vrienden en de RSVP’s voor zich.    Dat waren alvast heel belangrijke taken die ze kon overlaten aan twee mensen die een vertrouwensfunctie meer dan waard waren. Ze kende hen goed genoeg om te weten dat ze op hen kon bouwen.  Zijzelf had alle research in de keuken en de bestellingen gedaan.  Best wel fijn dat ze zich voor morgenavond niet druk diende te maken over iets anders dan haar keuken.  Die keuken diende nu in gereedheid gebracht te worden.  Zo stilletjes aan diende er aan de mise en place begonnen te worden.     Toen vorig jaar beslist werd dat er een fine dining restaurant zou komen dat verbonden was aan de Bed and Breakfast, vonden veel mensen dat een leuk idee.  Alleen hadden heel weinig mensen beseft wat dat eigenlijk inhield.    Ze had het verhaal het laatste jaar heel vaak in geuren en kleuren en in allerlei nuances gehoord.  Als een andere persoon de ‘ware’ toedracht vertelde, was er weer een detail anders.  Het draaide om kleine verschillen, maar die waren voldoende geweest om de sfeer tussen de verschillende partijen soms snijdend te maken.  Best wel jammer.  En totaal anders dan de gemoedelijke sfeer van de B&B.  Joy en zijzelf hadden fantantisch samengewerkt.  Er werd keihard gewerkt, maar geen van hun twee die daar moeilijk over deed.  Nu ja, Lisa had makkelijk praten.  Joy was de eigenaar en zij deed gewoon haar job.  Maar toch, het was net iets anders geworden sinds Lisa en Keith langzamerhand meer geworden waren dan goede vrienden.  Lisa was officieel nog steeds werknemer, maar ze werkte even hard en even lang als Joy en Keith.  Ze had het dan ook een buitenkans gevonden om samen met hen het restaurant te mogen bouwen.  Ze hadden alledrie 23% van de aandelen in handen.  Glenn was als stille aandeelhouder tevreden met 8%, en zijn dochter Barbara had eveneens 23% gekregen als huwelijkscadeautje.  Althans, zo was het uitgedraaid.  Lisa was erbij vorig jaar toen Glenn met veel bravoure zijn dochter en schoonzoon een restaurant had ‘geschonken’ als huwelijksgeschenk, maar eigenlijk was het zijn dochter die een deeltje kreeg, en zijn schoonzoon die een baan kreeg.  Eigenlijk ging Glenn dat restaurant samen met zijn zakenpartner openen.  En oh ja, ‘by the way’, had ik al verteld dat Lisa chef-kok zal zijn ?    Neen, dat laatste was Glenn heel lang ‘vergeten’ te vertellen.  Hij was het zo lang ‘vergeten’, dat Lisa het zelf te berde had moeten brengen vier maanden geleden.  Nog voor de muren van het restaurant recht stonden, had ze af en toe brainstorm sessies gehad over de inhoud van de kaart.  Uit beleefdheid had Lisa ook Nick steeds uitgenodigd om dat samen te doen. Maar hij kwam meer niet dan wel opdagen.  Toen ze vier maand geleden dan echt de kaart wilde gaan samenstellen en hem een voorbeeldkaart liet zien, kwam de aap uit de mouw.  Ze kreeg telefoon van Barbara die het daar niet mee eens was.  Mevrouw Barbara had namelijk totaal andere plannen met het restaurant.  ‘Pardon?’  Lisa had het klaargespeeld om tijdens dat gesprek niet in woede uit te barsten (ze had nog steeds geen idee hoe ze daarin geslaagd was), maar ze had Barbara en Nick uitgenodigd om eens een dagje te komen logeren in de B&B.  Keith had ook Glenn en Kris uitgenodigd die avond.  Hij had al lang door dat er iets aan de hand was, maar kon nog niet echt de vinger op de wonde leggen.  Die avond had Glenn moeten toegeven aan zijn dochter hoe de vork juist in de steel zat. Vooral voor Barbara was dat een klap in het gezicht geweest.  In plaats van restauranteigenaar te worden, had ze slechts een minderheidsbelang in het restaurant van een ander gekregen.  En het ergste van al was voor Barbara geweest dat ze dus niet de First Lady kon uithangen.  Ze zou haar job in het ziekenhuis van Seattle dus moeten opzeggen om ‘niets’ te zijn in Port Townsend?  Niet met haar.  Hoe Barbara het uiteindelijk geregeld had, had Lisa zich totaal niet aangetrokken.    Bij Nick was het echter wel doorgedrongen,  maar hij scheen het niet echt erg te vinden.  In tegendeel, Lisa had een soort opluchting gemerkt.  Sindsdien had hij zich juist meer beziggehouden met de voorbereidingen.  Ze had nog geen tijd gehad om uit te zoeken wat de juiste reden was.  Ze hoopte alvast dat ze aan Nick een goede sous-chef had. Op haar eentje zou ze een restaurant met 35 couverts nooit draaiende kunnen houden.  Ze had een sous nodig waar ze blind op zou kunnen vertrouwen.    Toch had ze zichzelf die ochtend als eerste taak gegeven de keuken en de voorbereidingen in de keuken te inspecteren.    Tot Lisa’s grote ergernis was er nog bijna niets van Nick’s lijstje afgestreept.  Aan de ingang van de keuken was een groot whiteboard gemonteerd, waarop in detail alle to-do’s genoteerd stonden. De afgelopen dagen was dat lijstje uiteraard steeds groter geworden.   Telkens als een taak uitgevoerd was, werd er een kruisje voorgezet.  Dat werd door zowel Joy, Keith als haarzelf een heel overzichtelijk manier gevonden om een overzicht te houden over de zaken die nog dienden te gebeuren voor de grote opening.  Toen Nick eergisteren was aangekomen en zich in de B&B had geïnstalleerd had Lisa hem het systeem dan ook uitgelegd. Hij zou er zeker blijven tot na de opening. Wat hij daarna van plan was, had Lisa nog niet vernomen, dat had hij met Joy geregeld.   Nu kwam ze echter in een lege keuken aan, en geen enkele van zijn taken was afgestreept.  Ze greep haar telefoon en belde Nick, maar ze kwam op zijn antwoordapparaat terecht.

Nick, als je dit hoort, haast je dan als de wiedeweerga naar hier.  Er is nog bergen werk en je hebt blijkbaar nog niets gedaan.

Ze was amper uitgesproken of ze hoorde de deur opengaan.  Nick kwam de keuken binnen met heel kleine oogjes – maar hij was er en dat was uiteraard het voornaamste – en had ondertussen zijn GSM aan zijn oor gekluisterd.  “Wel, waar was je?” vroeg Lisa.  “Ik ben gisteravond met de andere keukenjongens de opening van het restaurant gaan ‘indrinken’.  Ik merkte dat de jongens wel een verzetje konden gebruiken.  Ze hadden immers al 4 dagen non-stop gewerkt aan niet zo leuke taken en het leek mij dat ze wel een aanmoediging konden gebruiken.”    Die uitleg had Lisa niet verwacht.  Het was een ontzettend goed initiatief geweest van Nick. Dat wel natuurlijk.  En uiteindelijk was hij op post.    “Wat heb je eigenlijk al gedaan van je toegewezen taken? Op het bord staat alles nog open”, was de volgende ergernis van Lisa die ze kwijt moest.  “Oh sorry, vergeten aan te duiden wat ik al deed.”  En weer stond Lisa met haar mond vol tanden.  En haar mond viel eigenlijk wel een beetje open toen Nick kruisje na kruisje zette.    Omdat ze het toch niet echt kon geloven, begon ze wat frigoladen open te trekken.  Maar daar zat inderdaad in wat er diende in te zitten.  Zou het dan toch niet haar keuken worden maar ‘hun’ keuken?    “OK, wat zijn je plannen voor vandaag nog?”  En Nick vertelde enthousiast welke voorbereidingen hij met zijn jongens nog zou doen.  Nu Lisa met eigen ogen gezien had dat hij best wel deed wat hem opgedragen werd, was ook dat weer een ongelooflijke last die van haar schouders viel.  Nick was een totaal andere gast gebleken nu Barbara er niet bij was geweest.  En Nick had de natuurlijke flair gehad om met ‘zijn jongens’ om te gaan.  Lisa had een berekend risico genomen door samen te werken met het jongerentewerkstellingsproject van Port Townsend.  Maar ook Keith en Joy waren er wel voor te vinden.   Niet dat ze heel veel keuze hadden in deze krappe tijden voor geschoold horeca personeel.  Enkel voor de zaal was ze gaan aankloppen bij collega’s en ook toen was het weer Nick die haar een gouden tip aan de hand deed.    David, de maitre ‘d uit de Golden Colors in Vancouver, zou vanaf morgen in The Lighthouse komen werken.  Een vertrouwd gezicht, want ook Lisa had er drie maanden mee samengewerkt tijdens haar stageperiode in de lente van 2006.  En niet alleen dat, ze wist wat ze in huis haalde met David.  Ook daar zou ze zich niets moeten van aantrekken.  Ook daar zou een verantwoordelijke persoon staan.    Lisa had van Rachel al verschillende verhalen gehoord over Nick.  Het ene verhaal al fraaier dan het andere, maar allemaal kwamen ze neer op zijn flair om de combinatie van mensen te motiveren als het aankwam op lekker eten klaarmaken.  En wat hij gisteravond spontaan gedaan had, verdiende haar blijk van waardering.  Hij kreeg op dit ogenblik van haar alvast alle voordeel van de twijfel.    Zij kon zich alvast concentreren op haar eigen taken.

Maar dat was voordat Joy de keuken binnenstapte.  “Lisa, ik kreeg net een aanbieding van de locale televisie.  Ze zouden heel graag komen filmen op de opening.  Ze hoorden dat we samenwerken met het jongerentewerkstellingsproject en deze uitzending zou dan worden opgenomen in een reeks rond “sociaal weefsel” in Port Townsend.  Het leek mij alvast leuke reclame voor het restaurant. Maar ze zouden dan wel ook al vandaag komen filmen.  Kan dat voor jou, of heb je liever dat ik ze afwimpel?”    Lisa liet de woorden van Joy even tot zich doordringen.  “Wat zegt Keith?  Het komt niet echt gelegen uiteraard, maar als Keith denkt dat het op langere termijn goed zal zijn, laat ze dan maar komen.  Nick zal de keuken wel leiden heb ik de indruk, niet Nick?”  Ze hoorde een goedkeurend gemompel achter zich en maakte zich over de rest van de dag geen zorgen meer.

Tags:

Categorieën: novemberdagen - Kortverhalen

Abonneer

Subscribe to our RSS feed and social profiles to receive updates.

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: