26 november 1988

novemberdagen26111988

De treinreis was na de lange, onrustige vlucht bijna een pleziertje. Dwars door een onbekend herfstlandschap, comfortabel en warm. Toch kon hij er niet van genieten. De steen op zijn maag leek alles dicht te drukken. In zijn rugzak had hij een voddig papiertje met daarop twee, bijna onleesbaar geschreven, adressen; van een jeugdherberg  en van een kliniek. Hij had zijn reisgenote niet verteld wat hun werkelijke reisdoel was. Ze vroeg er ook niet naar.

Milton sloot zijn ogen en dommelde weg, maar de eeuwig koortsachtige angsten zorgden ervoor dat hij zelfs nu, tijdens een relatieve ontspanning, niet in een droomloze slaap eindigde. Als kind was hij al geplaagd door de onrust en de angst. Hij was de oudste zoon van een hardwerkend echtpaar dat met een hotel-restaurant probeerde het gezin te onderhouden. Het resultaat daarvan was dat ze er zelf nauwelijks waren om voor de kinderen te zorgen en dat hij, zodra zijn eerste zusje zich aandiende, het idee had dat hij degene was die het grootste deel van haar verzorging op zich moest  nemen. Argeloos namen zijn altijd overspannen ouders zijn hulp aan, niet beseffend dat hij zelf een kleine jongen was die aandacht nodig had. Omdat alles ogenschijnlijk goed ging, werd niet lang daarna zijn jongste zusje geboren. Zijn taak werd dubbel zo zwaar en zijn schoolprestaties leden daar onder. Zijn ouders zagen het niet of wilden dat niet zien. Hun huwelijk was bloedeloos en hij verachtte zijn vader, die onder de ogen van zijn moeder kortstondige relaties had met de serveersters. Zijn moeder leek met haar afgetobde, bleke gezichtje zich niets van deze situatie aan te trekken. Een keer had hij de moed gehad om haar ernaar te vragen. Ze had haar schouders opgehaald en gezegd dat het nou eenmaal zo ging. Toen keek hij haar in de ogen en zag dat er niets te lezen was in haar blik. In die periode begon hij te beseffen dat hij anders was. Nadat er binnen het bedrijf een crisis was ontstaan doordat de eigenaar van de zaak zijn ouders dreigde te ontslaan als er geen hogere cijfers in de boeken terug te vinden waren, wist hij heel zeker dat hij dat soort leven niet wilde. Hij ging nauwelijks naar school omdat hij zich daar een uitgestotene voelde en in zekere zin was dat ook zo. Want hij was tot de conclusie gekomen dat hij eigenlijk meer voor jongens voelde dan voor welk meisje ook. Dit verontrustte hem en eigenlijk begonnen vanaf dat moment ook de koortsige angsten. Zijn ouders wilde hij hiervan niets vertellen. Zijn zusjes leefden hun leeghoofdige leventjes, altijd op hem bouwend en vertrouwend. Er waren geen vrienden in zijn omgeving omdat hij bang was hen te veel als vriend te zien. Er was slechts één man die af en toe met hem sprak en waarbij hij zijn angsten durfde neer te leggen. Een psychiater, waarmee hij een afspraak had gemaakt toen zijn schooldecaan daarop had aangedrongen. Deze man luisterde naar hem en leek hem te begrijpen. Toch was ook dit geen uitkomst want de arts had in een heel ander werelddeel een nieuwe baan aangenomen.

Hij ontmoette het meisje in de wachtkamer van de arts. Ze raakten aan de praat en ondanks dat ze een jong meisje was, van dezelfde leeftijd als zijn zusjes, leek het toch alsof er raakvlakken tussen hen waren. Ze vertrouwde hem toe dat ze nooit naar de afspraken met de psychiater ging. Ze meldde zich aan de balie, zodat het leek alsof ze binnen was geweest, maar werkelijk zijn spreekkamer ingaan deed ze niet want ze wist toch wat hij van haar wilde. De gesprekken tussen hen waren kort en gejaagd. Ze rende altijd weer na een paar minuten weg. Toen hij voorstelde om samen op een rustige plaats te praten ging ze daar grif op in. De rustige plaats kon geen café zijn, geen eettentje. Ze had een zwaar eetprobleem. Gewend als hij was om overal met iedereen rekening te houden, nam hij haar mee naar een van de leegstaande kamers in het hotel van zijn ouders. Ze namen een duik in de minibar en uren later besefte hij de  wrange werkelijkheid van wat er gebeurd was. Het magere meisje was opgetogen en bleef hem kussen, bleef hem vertellen dat ze van hem hield en dat hij haar redder was. Hij voelde zich verschrikkelijker dan ooit. Hij had een afkeer van haar maar vooral van zichzelf. Daarna rijpte het plan om weg te lopen. Maanden van voorbereiding volgden. Het meisje stelde zich afhankelijk van hem op; ze zou met hem mee vluchten. Hij duikelde ergens voor veel geld een vals paspoort op. Hij had echter besloten dat ze naar de kliniek zouden gaan waar de arts nu werkte, overtuigd als hij was dat tenminste het meisje door de man geholpen zou kunnen worden. Hijzelf niet. En nu was hun vlucht zover dat ze op weg waren naar die onbekende stad in het zuiden van Holland.

De steen om zijn maag verzwaarde zich bij de gedachte aan de komende tijd. Hij had gisteren met de dokter gebeld over zijn reisgenote. Althans, dat probeerde hij. Maar de dokter had hem niet te woord willen staan. Vervolgens had hij met iemand anders in de kliniek gesproken die hem wilde helpen. Hij had het nog niet aan het kind durven vertellen. Enkele weken nadat ze was opgenomen, werd het teveel voor hem. De professor had hem geen enkele keer willen zien en hij voelde zich afgewezen, in deze vreemde omgeving net zo uitgestoten als thuis. Hij zwierf door drukke straten en stille achterbuurten. De steen verdween niet van zijn maag. Hij kocht uiteindelijk van zijn laatste geld genoeg whisky om gevoelloos te raken. Zijn rugzak ontdeed hij van zijn schamele bezittingen en vulde hem met stenen, die hij vond aan de oever van de Maas. Niet in zijn maag maar op zijn rug. Het water omsloot hem toen hij erin sprong. Hij voelde niets. Er was geen angst en onrust meer.

Tags:

Categorieën: novemberdagen - Kortverhalen

Abonneer

Subscribe to our RSS feed and social profiles to receive updates.

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: