28 november 2008

novemberdagen2811

Als er één ding is waar Lisa en Joy goed in zijn, dan is het ‘business as usual’.  Uiteraard is dat voor hen veel makkelijker dan voor Nick.  Glenn was immers zijn schoonvader.  Aan Nick hadden ze gisteren niet heel veel natuurlijk.  Barbara was in alle staten en ‘claimde’ haar man voor zichzelf.  Ergens te begrijpen, maar er moest wel gekookt worden!  Het restaurant was volledig volgeboekt de eerste week na de opening (gelukkig, want anders zou het een slechte investering geweest zijn) en de gasten hadden allemaal honger en wilden allemaal van de eerste Fine Dining in Port Townsend proeven.

Gisteren was Nick er zo goed als niet geweest (die 2 uurtjes dat hij nog was gekomen tijdens de lunch zelf niet meegerekend), en vandaag had ze Nick ook nog niet gezien.  Lisa kende Nick ook nog helemaal niet goed, dus weten welk vlees ze in de kuip had, was er natuurlijk niet bij.  Toch gaf haar ‘guts feeling’ aan dat er iets niet klopte.    Dat werd bevestigd toen Joy haar meedeelde dat de kamer van Nick en Barbara volledig leeg was.  Kris en Barbara waren uiteraard gisteren al naar huis vertrokken, maar ze hadden er geen van twee enig idee van gehad dat ook Nick met de noorderzon vertrokken was.  Als ze Nick belde kwam ze op zijn antwoordapparaat terecht.  Ook bij Barbara ving ze bot.  Daar kreeg ze enkel het antwoord dat die niet wist waar haar echtgenooot uithing.  Ze zou zich dan maar voorbereiden op een service alleen.  Uiteraard had ze verwacht dat het heel drukke weken gingen worden, maar dit sloeg toch wel alles.

Wil jij eventueel eens polsen bij je zakenpartners of er niet een sous-chef kan uitgeleend worden ?

Die sms had ze die ochtend verstuurd aan Keith, zodra ze erachter kwam dat Nick vertrokken was.  “Afwachten hoe het wel zou uitdraaien” was niet aan Lisa besteedt.  Wachten kan je doen als je dood bent.  Net zoals Glenn nu 4 dagen moest wachten op zijn begrafenis.  Lisa zou alvast niet wachten op Nick, maar zelf initiatief nemen.    Ze was de avond van de opening van de ene verbazing in de andere gevloeid.  Het lef dat die Glenn tentoongespreid had om te doen alsof het zijn restaurant was.  Het lef dat Barbara had gehad om vlug even Mevrouw belangrijk te gaan spelen, maar verder niet met Joy of met Lisa te communiceren.    Wat een groot feest had moeten worden was door Glenn, Barbara en Nick serieus in mineur geëindigd.  Joy was er ook serieus van ‘in haar gat gebeten’.  De reviews in de kranten waren dan ook gemengd geweest : over het eten had niemand ook maar 1 slecht woord gezegd.  En gelukkig hadden heel wat journalisten ingezien dat die ene ambetante kerel dan wel een klein beetje eigenaar was, maar dat hij er verder niet toe zou doen.  Dat Lisa al meer dan een jaar meedraaide in het stadje en ook Joy tot de locals was gaan behoren pleitte nu ontzettend in hun voordeel.    Maar genoeg gemijmerd, er moest gewerkt worden.  Heel hard gewerkt zelfs.  De jongens van het tewerkstellingsproject waren dan wel van goeie wil, ze hadden duidelijke richtlijnen nodig.  Ze zagen nog niet echt werk.

De lunch zou ze wel doorspartelen.  De kaart werd gereduceerd tot 1 menu, hoe jammer dat ook was.  Maar David, noch Joy zagen er graten in, en achteraf was er niemand van de gasten die er ook maar iets over gezegd had.  Ze hadden allemaal begrip voor de moeilijke situatie waarin Lisa verkeerde, en hadden toch heel smakelijk gegeten.  ‘Kiezen’ zouden ze dan wel doen bij een volgende bezoek hadden ze bijna allemaal aan Joy laten weten.  Dat was veelbelovend.    Lisa was bezig aan de laatste opruimactiviteiten terwijl de jongens de keuken schoonmaakten.

“Ik hoorde dat er wat kleine probleempjes zijn.  Dag Lisa.”  Een stem die ze herkende, maar niet direct meer kon plaatsen.  “Ilan !”  Waar die opeens vandaan kwam wist Lisa ook niet.  Het was de Pastrychef die haar in de Golden Colors zoveel geleerd had.  “Dat is lang geleden!”  Pas toen viel haar cent wat zijn openingszin inhield.  “Hoe ben je dat te weten gekomen Ilan ?”  “Een klein vogeltje fluisterde mij in dat jij wel een paar dagen wat hulp kan gebruiken.”  “Dat is ook wel zo, maar wie Ilan, wie heeft het je laten weten ?  Ik heb pas deze ochtend mijn noodkreet gelanceerd.”  “Er zijn enkele mensen die je ontzettend graag zien Lisa.  Keith en Brian zijn er daar 2 van.  Ik had als free-lancer af en toe voor Canlis gewerkt, en Brian liet me weten of ik jou niet uit de nood wilde helpen.  Dus zeg maar waar ik je mee van dienst kan zijn”    Lisa stond op dat ogenblik met haar mond vol tanden en even werden de emoties haar te veel.  Ze kon geen woord meer gezegd krijgen terwijl de tranen van opluchting over haar wangen hun weg zochten.  Ilan stapte naar voor en zonder een woord te zeggen nam hij haar in zijn armen.  Hij had wel een vermoeden wat er door haar hoofd ging.  En dat hoefde niet in woorden omgezet te worden.    “Zeg nu maar gewoon waar ik mee kan helpen en dan slaan we er ons wel door, lieverd”

Een diepe zucht later nam Lisa samen met Ilan de gerechten door voor de service van die avond.  Gelukkig hebben veel tafels een menu geboekt, en de andere tafels zullen door Joy en David ook zoveel mogelijk aangespoord worden om het chefs menu te nemen.  Een huisaperitief zal alvast aangeboden worden aan elke klant die vandaag wil afzien van ‘à la carte’.

Tags:

Categorieën: novemberdagen - Kortverhalen

Abonneer

Subscribe to our RSS feed and social profiles to receive updates.

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: