29 november 2008

novemberdagen2911

Nick zit in het ouderlijk huis van Barbara, in de luxe fauteuil van Glenn, voor zich uit te staren. De gedachten razen sinds afgelopen woensdagnacht voortdurend door zijn hoofd. Hij heeft nauwelijks geslapen en laveert tussen schuldgevoel en opluchting. Ook al zijn de gedachten talrijk en rap, ze zijn nog nooit zo helder geweest. Het is duidelijk dat hij de ware toedracht van de dood van Glenn niet zal opbiechten. “Daar is niemand bij gebaat en het is nog maar de vraag of het iemand écht iets kan schelen.”

Barbara, Kris en Nick zijn daags na het overlijden van Glenn naar Seattle vertrokken en ondertussen zijn alle zaken voor de uitvaart geregeld. Kaarten verstuurd, advertenties in de krant en het protocol is doorgenomen met de begrafenisondernemer. Nick was nog wel zo attent geweest om Ashley in te lichten, die in het verre Nederland ook nog nergens van wist. Barbara had daar nogal laconiek over gedaan, maar Nick vond dat ze het absoluut moest weten. “Ze is toch helemaal niet geïnteresseerd in ons”, had Barbara gezegd, maar Nick wist wel beter. Op een bepaalde manier voelde hij Ashley feilloos aan en wist dat de dood van Glenn, op haar manier, heel veel voor haar zou betekenen. Morgen is de dag van het afscheid en zullen er tranen vloeien. Tranen van verdriet of van stille blijdschap of gewoon tranen die geconditioneerd opwellen bij de aanwezigheid van deze trieste entourage.

“Heb je nog naar Lisa gebeld?”, vraagt Barbara en Nick schrikt wakker uit de halve tranceachtige toestand waarin hij zich bevindt. “Uhh. Nee.”, zegt hij na een tijdje. “Zou je niet even bellen dan? Dat lijkt me wel zo netjes. Ik denk dat jij overmorgen maar meteen weer terug moet gaan naar Port Townsend om aan de slag te gaan in The Lighthouse, dan blijf ik hier voorlopig bij mijn moeder.” Barbara klinkt dwingend zoals altijd. “Nee”, antwoordt hij resoluut. “Wat nee?”, vraagt Barbara gelijk. “Ik ga niet meer terug.” “Wat bedoel je?” en Barbara gaat voor hem staan met haar handen in haar zij met een air van ‘hoe kun je zo iets zeggen’. “Ik ga niet meer terug Barbara. Nooit meer. Wij horen daar niet thuis. Al die tijd al niet en nu helemaal niet meer. Ik wil niet herinnerd worden aan die afschuwelijke avond en er zouden vroeger of later toch problemen ontstaan tussen Lisa, Joy en ons”. “Ja maar”, onderbreekt Barbara hem, maar Nick zet door. “Jij vond het toch al helemaal niks daar Bar, toen bleek dat er eigenlijk helemaal geen rol voor je was weggelegd? Je wilde toch liever in Seattle blijven? Nou, dat gaan we ook doen. We blijven hier wonen. Jij pakt je oude baan weer op en ik zoek gewoon iets anders. Op die manier zijn we ook dicht bij je moeder als ze onze hulp nodig heeft. En…, en we gaan kinderen maken, precies zoals je vader had gewild. Veel kinderen.” Een listig lachje verschijnt om zijn mond en Barbara gaat nu zitten. Ze is volledig perplex van de enorme kracht die Nick nu uitstraalt wanneer hij dit statement maakt. “Ok. Ik, Tja. Daddy had het niet leuk gevonden…”, zegt ze nu zachtjes zich tegelijkertijd realiserend dat hij er nu niet meer toe doet. “Na de ceremonie zal ik Lisa vertellen dat ik niet meer terug kom. De notaris zal het financiële deel wel regelen wat betreft de aandelen, maar dat komt wel goed. Ik, nee WIJ gaan NIET meer terug”, zegt hij nogmaals stellig en geniet zichtbaar van de openbaring van zijn nieuwe ‘ik’. “Ok”, zegt Barbara nederig en kust hem tevreden op zijn mond. Ze schaamt zich voor de licht sensuele opwinding die bij haar opwelt als gevolg van het krachtige optreden van haar man.

Nick heeft behoefte om alleen te zijn en gaat een stukje wandelen in de omgeving. Tijdens zijn wandeling gaat zijn cellphone en heeft het volgende telefoongesprek plaats:

“Hi, Nick here”. “Hi Nick, it’s me, Rachel. How are you guys doing there? Can you keep it up a little?” Nick is blij om de stem van zijn ‘oude’ vriendin te horen. “It’s ok. We’ll manage”, antwoordt hij en er is een hoorbare opluchting aan de andere kant van de lijn. “Fijn dat je belt Rache”, zegt hij dan. “Het is wel een onwerkelijke situatie. Binnen een paar dagen verandert ons leven 180 graden en we hebben besloten niet meer terug te gaan naar het restaurant.” “Meen je dat nou?”, vraagt Rachel meteen. “Ja. Ik zie het niet meer zitten om terug te gaan. De relatie met Lisa en Joy is al niet ideaal. Barbara is daar niet gelukkig en ik wil niet steeds aan de dood van Glenn herinnerd worden als ik in die keuken sta te werken, snap je?” Er klinkt een begrijpend “mmm” aan de andere kant van de lijn.

“Weet je”, zegt Rachel nu op een andere, meer klinische toon. “Waar was je eigenlijk mee bezig tijdens het ongeluk? Ik bedoel, wat was je aan het voorbereiden?”. “Oh”, zegt Nick. “Ik was begonnen met het prepareren van de lamsrug voor de volgende dag. Hoezo dan?”, vraagt hij nu aan Rachel en begint zich enigszins ongemakkelijk te voelen bij het verloop van dit gesprek. “Oh, zomaar”, zegt Rachel nu. “Ik ben zo verwonderd over het feit dat er nog een klont boter op de grond lag, terwijl jij altijd zo verschrikkelijk netjes bent in je werk. De keuken in de YMCA was altijd glanzend schoon en geen spatje aan de muur of op de vloer. Dat vond ik wel een beetje opmerkelijk. Trouwens, bij het preparen van een lamsrug gebruik je toch geen boter, maar olie? Je gebruikt toch altijd olijfolie?”, vraagt ze nu lichtelijk opgewonden over haar zojuist gedane ontdekking. “Dat klopt,” zegt Nick nu kil “en dat van die schone keuken klopt ook”, gaat hij verder. “Ik zou altijd direct zo’n klont boter op de vloer opruimen en schoonmaken. En ik gebruik inderdaad alleen maar olijfolie bij het bereiden van zo’n maaltje als een lamsrug. Dus, tja, wat deed die boter daar Rache? Weet jij het?”. “Mijn God”, zegt Rachel. “Probeer je me nu iets te vertellen, Nick? Heb jij? Is het dan geen ongel..?” en voor ze haar zin af kan maken zegt Nick: “Een ongeluk of PER ongeluk, maakt dat iets uit? Hij was heel nasty bezig Rachel! Heel nasty. Hij begon over Chuck.” “Wat? Over Chuck? Wat zei hij dan?”, roept ze door de telefoon, in volle woede. “Dat hij Chuck uit de goot had geholpen en dat het maar een nietsnut was en geen gemis voor de mensheid.” “What an asshole!!”, roept ze weer. “En toen, wat is er gebeurd?” “Het was vreselijk”, gaat Nick verder. “Het was een nachtmerrie die waarheid werd. Ik kan er niet meer van slapen, maar ben aan de andere kant ook blij.” “Wat is er dan gebeurd?”, vraagt Rachel nogmaals en het is nu een hele tijd stil.

“Dat kan ik niet zeggen Rachel. Sorry. Ik heb besloten nooit de ware toedracht te vertellen. Het enige wat ik kwijt wil is dat ‘mijn’ guys in The Lighthouse, de volgende dag heerlijk genoten hebben van de lamsrug. And that’s all.” “Jesus Nick, wat…wat een verhaal”, zegt Rachel. Wederom stilte. “Ben je er nog, Rache?”, vraagt Nick nu. “Ja.ja. Ik ben er morgen voor je. Dat weet je. En als je down bent of verdrietig, denk dan maar even aan Chuck en aan vroeger. Aan alle goeie dingen die hij deed en jij ook. Daar bij de YMCA. Vergeet dat niet Nick. Beloof je het?” “I will”, zegt Nick en ze hangen op.

Tags:

Categorieën: novemberdagen - Kortverhalen

Abonneer

Subscribe to our RSS feed and social profiles to receive updates.

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: